Από την Θεοφανία Ανδρονίκου Βασιλάκη
Γιατί όλοι σχολιάζουν την τηλεόραση όλων;
Άνοιξε την τηλεόραση οποιαδήποτε ώρα της ημέρας και υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να μη δεις απλώς μια εκπομπή, αλλά μια εκπομπή που σχολιάζει μια άλλη εκπομπή. Κάποιος είπε κάτι, κάποιος έκανε νούμερα, κάποιος «πήγε καλά», κάποιος «δεν τραβάει». Και κάπως έτσι, η τηλεόραση έχει αρχίσει να τρώει την ουρά της.
Τα τελευταία χρόνια έχει παγιωθεί ένα παράξενο φαινόμενο: όλοι έχουν άποψη για τα τηλεοπτικά, ανεξαρτήτως εμπειρίας, επιτυχίας ή ρόλου. Παρουσιαστές, συνεργάτες, πρώην στελέχη, περιστασιακοί καλεσμένοι – όλοι καλούνται να κρίνουν τα πάντα. Όχι το περιεχόμενο, αλλά τους άλλους.
Το πρόβλημα δεν είναι η κριτική. Η κριτική είναι απαραίτητη και υγιής όταν βασίζεται σε γνώση, επιχειρήματα και –κυρίως– όταν προσθέτει κάτι στη συζήτηση. Αυτό που κουράζει είναι η διαρκής ανακύκλωση σχολίων χωρίς ουσία. Εκπομπές που αφιερώνουν χρόνο για να σχολιάσουν νούμερα τηλεθέασης άλλων εκπομπών, συχνά χωρίς να έχουν κάτι καινούργιο να πουν, πέρα από μια ειρωνεία ή μια «έξυπνη» ατάκα.
Κάπου εκεί, το τηλεοπτικό προϊόν χάνει τον λόγο ύπαρξής του. Αντί να μιλάμε για ιδέες, περιεχόμενο ή δημιουργία, μιλάμε για αποτυχίες, φήμες και παρασκήνιο. Η τηλεόραση γίνεται εσωστρεφής, σαν ένας κλειστός κύκλος που κοιτάει μόνο τον εαυτό του και ξεχνά τον θεατή.
Το πιο παράδοξο; Συχνά αυτοί που σχολιάζουν πιο έντονα είναι εκείνοι που δεν έχουν να δείξουν αντίστοιχη πορεία ή επιτυχία. Κι αυτό δημιουργεί μια αίσθηση αδικίας και υποκρισίας. Γιατί άλλο πράγμα να σχολιάζεις από θέση γνώσης και άλλο από θέση πικρίας ή ανάγκης για προβολή.
Ο κόσμος δεν κουράζεται από την τηλεόραση. Κουράζεται από την υπερανάλυση της τηλεόρασης. Από το να ακούει ξανά και ξανά τις ίδιες απόψεις, ειπωμένες με διαφορετικά πρόσωπα, αλλά με το ίδιο ύφος αυθεντίας.
Ίσως ήρθε η ώρα οι εκπομπές να θυμηθούν γιατί υπάρχουν: για να προσφέρουν κάτι στον θεατή. Για να ψυχαγωγήσουν, να ενημερώσουν, να εμπνεύσουν. Όχι για να λειτουργούν ως κριτικές επιτροπές η μία για την άλλη.
Γιατί, τελικά, όταν όλοι σχολιάζουν την τηλεόραση όλων, αυτό που χάνεται είναι το ίδιο το νόημα της τηλεόρασης.
