Στο «Εγώ» φιλοξενούμε τον δικηγόρο και συγγραφέα Χάρη Κουμέσο με αφορμή το βιβλίο «Ιστορίες ζωής και αγάπης», που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Φυλάτος. Ο συγγραφέας, με βίο σημαδεμένο από αγώνα, μετακινήσεις, επαγγελματικές μεταμορφώσεις και προσωπικές δοκιμασίες, επιλέγει εδώ να μιλήσει για τον άνθρωπο στις στιγμές που κρίνεται πιο ουσιαστικά: όταν αγαπά, όταν χάνει, όταν καθυστερεί, όταν επιστρέφει, όταν ζητά ή όταν αρνείται τη συγχώρεση. Το βιβλίο του δεν είναι απλώς αφηγηματικό. Είναι βαθιά ηθικό, χωρίς να γίνεται διδακτικό.
Συνέντευξη στη Νεκταρία Βαρσαμή-Πουλτσίδη
Κύριε Κουμέσο, στο βιβλίο σας η αγάπη δεν παρουσιάζεται ποτέ σαν εύκολη ή αυτάρκης δύναμη. Χρειάζεται αλήθεια, ευθύνη, εξομολόγηση και συχνά πόνο. Πιστεύετε ότι αυτός είναι και ο μόνος τρόπος για να σταθεί πραγματικά μια σχέση στον χρόνο;
Χ.Κ.: Νομίζω πως ναι, σκέτη η αγάπη δεν μπορεί να στηρίξει όλα τα άλλα εάν πραγματικά δεν υπάρχει και ο πόνος που αισθάνονται οι αμφοτεροβαρείς σχέσεις που φέρνουν τη λύτρωση στη ζωή των ανθρώπων.
Οι ιστορίες σας εκτυλίσσονται σε τρεις διαδοχικές δεκαετίες. Σας ενδιέφερε να δείξετε ότι αλλάζουν τα κοινωνικά ήθη, αλλά κάποιες ηθικές δοκιμασίες του ανθρώπου μένουν πεισματικά ίδιες;
Χ.Κ.: Ναι, οι ηθικές δοκιμασίες των ανθρώπων μένουν σχεδόν πάντα οι ίδιες, αρκεί να τις βλέπεις από το ίδιο «πρίσμα» της ζωής.
Στον «Τσαγκάρη» διακρίνει κανείς τη δύναμη της οικογενειακής αποκάλυψης, στο «Μια καλύτερη μέρα» τη σύγκρουση με τα στερεότυπα, και στις «Πεντέμιση ώρες» την ωρίμανση μέσα στην πίεση του χρόνου. Όταν γράφατε, σας οδηγούσε περισσότερο η πλοκή ή η ανάγκη να φωτίσετε διαφορετικές όψεις της ανθρώπινης συνείδησης;
Χ.Κ.: Όχι, με ενδιέφερε ο φωτισμός των ανθρωπίνων σχέσεων, η πλοκή ακολουθεί.
Χάρης Κουμέσος: Τρεις ιστορίες που διασχίζουν τις δεκαετίες και θυμίζουν πως η αγάπη δεν αρκεί από μόνη της, αν δεν συνοδεύεται από ευθύνη, παραδοχή και συγχώρεση.
Έχοντας περάσει από τη νομική, τη δημοσιογραφία και τις διεθνείς συνεργασίες, έχετε δει τον άνθρωπο και ως πρόσωπο και ως υπόθεση. Η λογοτεχνία σάς βοήθησε να πείτε όσα δεν χωρούν ούτε στους νόμους ούτε στα γεγονότα;
Σίγουρα η λογοτεχνία φέρνει τον φωτισμό στις ανθρώπινες σχέσεις, αλλά δεν είναι το άπαν. Περισσότερο με ενδιαφέρουν η ζωή και οι σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων. Καλό θα ήταν σε κάθε ιστορία να υπεισέρχεται και η λογοτεχνία, όχι στο μείζον, αλλά στο έλασσον. Το μείζον είναι η συνύπαρξη των ανθρώπων.
Αν ο αναγνώστης κλείσει αυτό το βιβλίο και κρατήσει μόνο μία αλήθεια, ποια θα θέλατε να είναι; Ότι η ζωή δίνει πάντα μια δεύτερη ευκαιρία ή ότι χωρίς αγάπη και συγχώρεση ακόμη και η δεύτερη ευκαιρία μένει άδεια;
Χ.Κ.: Αυτό που πρέπει να κρατήσει ο αναγνώστης είναι η συμφιλίωση πρώτα με τον εαυτό του και μετά με όλους τους άλλους. Βέβαια, η καλή προαίρεση δεν αρκεί αν δεν υπάρχει αγάπη και υποχωρητικότητα του «εγώ».
