Από την Θεοφανία Ανδρονίκου Βασιλάκη
Πάντα μετά τις διακοπές υπόσχομαι στον εαυτό μου ότι θα μπω στο πρόγραμμα. Το λέω με το ίδιο ύφος που ένας πολιτικός λέει «θα πατάξουμε την ακρίβεια»: αποφασιστικά, αλλά με αμφίβολη επιτυχία. Γιατί, ας είμαστε ειλικρινείς, όταν έχεις περάσει έναν μήνα τρώγοντας κλαμπ σάντουιτς και πίνεις μπύρες στην παραλία, τηγανιτά καλαμαράκια και παγωτό στις 12 το βράδυ, το να ξαναμπείς σε διατροφήμοιάζει με ορειβασία στο Έβερεστ φορώντας σαγιονάρες.
Η Μεγάλη Δευτέρα
Η Δευτέρα είναι πάντα η ημέρα της μεγάλης αλλαγής. Σηκώνομαι το πρωί, γεμάτη αποφασιστικότητα, ανοίγω το ψυγείο και δηλώνω στον εαυτό μου: «Από σήμερα τέλος τα γλυκά, μόνο σαλάτες». Δέκα λεπτά αργότερα, έχω ήδη βρει ένα ξεχασμένο γλυκό του κουταλιού που είχα βάλει στο ψυγείο για να μη χαλάσει. Κι εκεί αρχίζει το γνωστό σενάριο: «Εντάξει, θα ξεκινήσω αύριο». Έτσι γεννιέται η Δευτέρα που μεταφέρεται. Κι αν δεν είσαι προσεκτική, μπορεί να φτάσει Χριστούγεννα και ακόμα να «ξεκινάς αύριο».
Το Ψυγείο, αυτή η αιώνια παγίδα
Το ψυγείο έχει περίεργη προσωπικότητα. Από τη μια, είναι γεμάτο ντομάτες, κοτόπουλο και γιαούρτια, από την άλλη, πάντα κρύβει μικρές παγίδες: ένα κομμάτι τούρτα, δυο σοκολατάκια, λίγο παστίτσιο που «καλό είναι να μη χαλάσει». Κάθε φορά που το ανοίγω, το βλέπω σαν σκηνή από θρίλερ: ξέρω ότι θα βγω χαμένη. Γιατί το χέρι μου θα πιάσει οτιδήποτε εκτός από αγγούρι. Αλλάζω στρατηγική: κολλάω στο ψυγείο post-it που γράφει «Δίαιτα». Το σκίζω τρεις ώρες μετά, ενώ τρώω με το κουτάλι μερέντα.
Το γυμναστήριο και οι μεγάλες προσδοκίες
Η δεύτερη μεγάλη υπόσχεση μετά τις διακοπές είναι: «Θα γραφτώ στο γυμναστήριο». Και το κάνω. Φοράω φόρμες, βάζω ακουστικά, και πηγαίνω με το ύφος Ελένης Πετρουλάκη. Στον διάδρομο, όμως, αντιλαμβάνεσαι απότομα όλη την αλήθεια. Τα πρώτα δύο λεπτά μουρμουρίζω το τραγούδι που παίζει στα ακουστικά μου, στο τρίτο λαχανιάζω, στο τέταρτο, αναρωτιέμαι τι αμαρτίες πληρώνω. Μετά από δέκα λεπτά, φαντάζομαι ήδη το πρόσωπο του delivery boy που θα μου φέρει πίτσα το βράδυ.
Οι σαλάτες που (ποτέ) ΔΕΝ σε χορταίνουν
Προσπαθώ να αλλάξω διατροφή. Φτιάχνω σαλάτα με πρασινάδες και κοτόπουλο. Την τρώω και νιώθω σα να βοσκούσα ώρες στο χωράφι. Πέντε λεπτά αργότερα, πεινάω ξανά. Κάνω την έξυπνη και προσθέτω κινόα, αβοκάντο, ξηρούς καρπούς. Πολύ ωραία όλα αυτά, αλλά τελικά το μπολ έχει περισσότερες θερμίδες από μισή πίτσα. Και, μάντεψε, πάλι δεν χορταίνω. Η σαλάτα είναι σαν τον πρώην που «δεν σε καλύπτει».
Οι καθρέφτες και η σκληρή αλήθεια
Καθρέφτης: αυτός ο αδίστακτος προδότης. Μετά τις διακοπές κοιτάζομαι και σκέφτομαι «μα καλά, πού πήγαν αυτά τα κιλά που πήρα;». Η απάντηση: πήγαν ακριβώς εκεί που δεν θα ήθελες. Στην κοιλιά, στα μπράτσα, στους μηρούς. Εκείνη τη στιγμή, υπόσχομαι ότι δεν θα ξαναφάω γλυκό. Μέχρι που θυμάμαι ότι υπάρχει μισό παγωτό στην κατάψυξη. Ο καθρέφτης δεν μιλάει γιατί ο καθρέφτης ξέρει.
Το πρόγραμμα που σκοτώνει
Το μεγαλύτερο εμπόδιο στο πρόγραμμα δεν είναι οι θερμίδες, αλλά η ζωή. Η δουλειά, οι μετακινήσεις, οι λογαριασμοί. Ποιος έχει χρόνο να μαγειρεύει υγιεινά όταν το delivery έρχεται σε 20 λεπτά; Ποιος έχει διάθεση για τρέξιμο μετά από οκτώ ώρες γραφείο; Κάπου ανάμεσα στη δεύτερη σύσκεψη και στο πλυντήριο, το μόνο πρόγραμμα που θέλω είναι πατατάκια, Netflix και καναπές.
Το σαββατοκύριακο, αυτός ο ύπουλος εχθρός μου
Όλη την εβδομάδα προσπαθώ να είμαι συνεπής. Φρούτα, γιαούρτια, περπάτημα. Έρχεται το Σάββατο και η κολλητή σχεδόν απαιτεί, δεν ρωτάει: «Πάμε για φαγητό;». “Εννοείται”, σκέφτομαι, “θα φάω κρέας με σαλάτα”. Και μετά ξύπνησα. Ποιος δεν απολαμβάνει στην ταβέρνα, όλα τα ορεκτικά μαζί με παγωμένο κρασάκι; Τη Δευτέρα ξεκινάω ξανά από την αρχή. Το πρόγραμμα είναι σαν το φεγγάρι: γεμίζει και αδειάζει κάθε εβδομάδα.
Οι συγκρίσεις που πονάνε
Ανοίγω Instagram και βλέπω φίλες να ποζάρουν με smoothie στο χέρι, να κάνουν πιλάτες στο γυμναστήριο και να γράφουν #fitlife. Εγώ εκείνη τη στιγμή είμαι στον καναπέ με μια κρέπα. Οι συγκρίσεις είναι ανελέητες, αλλά μετά θυμάμαι: δεν ξέρω αν αυτές έπιναν μπύρες στην παραλία με γέλιο και άμμο στα πόδια. Αν διασκέδασαν τόσο πολύ που από τα γέλια και τα τραγούδια έκλεισε η φωνή τους. Αν φωτογράφισαν με τα μάτια τους το πιο όμορφο ηλιοβασίλεμα και ας είχε στην άκρη μερικές ξεχασμένες πατάτες τηγανιτές στο πιάτο . Οπότε… ίσως δεν πειράζει που τώρα δυσκολεύομαι λίγο με το πρόγραμμα.
Οι μικρές νίκες μετράνε
Η αλήθεια είναι ότι δεν χρειάζεται να τα κάνω όλα τέλεια. Μικρά βήματα, μικρές νίκες. Σήμερα περπάτησα λίγο παραπάνω, αύριο ίσως φάω λιγότερο υδατάνθρακα και μεθαύριο να θυμηθώ να κοιμηθώ πριν τις 12 για να μην ακούω τις φωνές από τα πατατάκια που με καλούν να τα φάω. Το πρόγραμμα δεν είναι φυλακή, είναι μια προσπάθεια να αγαπήσεις τον εαυτό σου λίγο παραπάνω. Αν το κάνεις με χιούμορ και λίγο παρά πάνω αγάπη για τον εαυτό σου, γίνεται πολύ πιο εύκολο.
Το να μπει μια γυναίκα στο πρόγραμμα μετά τις διακοπές είναι σαν να παίζει σε σαπουνόπερα: έχει δράμα, γέλιο, πισωγυρίσματα, και στο τέλος μια μικρή νίκη που σε κάνει να συνεχίζεις. Δεν έχει σημασία πόσες φορές πέφτεις στη μερέντα, σημασία έχει να συνεχίζεις να λες «από Δευτέρα» με χαμόγελο.
Γιατί τελικά, το μόνο πρόγραμμα που αξίζει είναι αυτό που χωράει μέσα γέλιο, λίγη πειθαρχία, και –ας είμαστε ειλικρινείς– και καμιά σοκολάτα πού και πού.
