“Ζω μια τοξική σχέση. Νιώθω πολλές φορές ότι αυτός είναι ο τοξικός άλλες λέω ότι είμαι εγώ και εθελοτυφλώ. Κάνει τα πάντα κάθε φορά να βρει ένα ψεγάδι μου να το καταδείξει να βγω σκάρτη και εγώ παλεύω να αποδείξω ότι δεν είμαι ελέφαντας, παρακαλαω κάθε φορά και αναγκάζομαι να ζητάω συγνώμη για πράγματα που δεν θα έπρεπε (αν κάνω λάθος ζητάω από μόνη μου). Νιώθω σαν να παίρνει στροφές άσχημες το μυαλό μου να μην είμαι εγώ όταν παρακαλάω για προσοχή και αγάπη και να μείνει στη σχέση ενώ η σχέση με καταστρέφει γιατί η δυναμική είναι το να βγαίνω μόνιμα τρελή εγώ. Εχω μείνει μόνη όλοι μου έχουν γυρίσει την πλάτη δεν έχω που να απευθυνθώ και λόγω οικονομικών δεν μπορώ να πάω σε ψυχολόγο να με σώσω νιώθω εντελώς αβοήθητη και η ζωή που ζω με πνίγει νιώθω ότι ενώ μπορώ να δω με νηφάλια ματιά όσο μπορώ όσα άσχημα πράγματα ζω, ανύμπορη να φύγω. Σαν να έχω αφήσει το τιμόνι και να έχω αφεθεί στην τύχη μου. Ντρέπομαι και με μισώ για όσα έχω γίνει μέσα απ αυτή τη σχέση και για όσα έχω ανεχτεί και μένω”
Απάντηση
“Καταλαβαίνω πόσο εξουθενωμένη νιώθεις. Μου περιγράφεις μια σχέση που έχει όλα τα χαρακτηριστικά συναισθηματικής κακοποίησης: χειριστικότητα, υποτίμηση, διαρκή ανάγκη να αποδεικνύεις ότι “δεν είσαι τρελή”, και μια συνεχόμενη προσπάθεια να κερδίσεις λίγη αγάπη ή αποδοχή. Αυτό που ζεις δεν είναι “αδυναμία” ούτε “υπερβολή” — είναι αποτέλεσμα ενός φαύλου κύκλου ψυχολογικής φθοράς.
Το γεγονός ότι συνειδητοποιείς τι σου συμβαίνει δείχνει τεράστια δύναμη και αυτοπαρατήρηση. Δεν είσαι “άρρωστη” ή “υστερική”, όπως ίσως σου έχει περάσει ο άλλος· είσαι ένας άνθρωπος που έχει τραυματιστεί συναισθηματικά.
Όταν λες πως “νιώθω ότι δεν μπορώ να φύγω”, αυτό είναι μια πολύ γνωστή ψυχολογική κατάσταση που λέγεται “τραυματικός δεσμός”. Δηλαδή, ο εγκέφαλος αρχίζει να συνδέει την αγάπη με τον πόνο και εγκλωβίζεται σε έναν φαύλο κύκλο προσδοκίας και φόβου. Δεν είσαι αδύναμη· είσαι εξαντλημένη.
Θα σου έλεγα να κάνεις ένα πρώτο μικρό βήμα:
-
Μίλα σε έναν άνθρωπο που εμπιστεύεσαι, έστω κι αν έχει περάσει καιρός. Μπορεί να είναι συγγενής, φίλη ή ακόμα και μια γραμμή υποστήριξης.
-
Υπάρχουν δωρεάν γραμμές ψυχολογικής βοήθειας που μπορείς να καλέσεις, αν δεν έχεις τη δυνατότητα για θεραπεία. (π.χ. στην Ελλάδα: 10306 – Γραμμή Ψυχικής Υγείας, διαθέσιμη 24/7).
-
Κράτα ένα ημερολόγιο, όχι για να αυτομαστιγώνεσαι, αλλά για να καταγράφεις την πραγματικότητα. Η γραφή βοηθά να διαχωρίζεις τη δική σου φωνή από τη φωνή που σε μειώνει.
Δεν χρειάζεται να φύγεις “τέλεια” ή “δυνατά” — χρειάζεται απλώς να αρχίσεις να παίρνεις πίσω μικρά κομμάτια του εαυτού σου. Η ντροπή και η αυτομομφή είναι μέρος του τραύματος, όχι της αλήθειας σου.
Δεν είσαι μόνη, κι αυτό που νιώθεις έχει όνομα, εξήγηση και διέξοδο”.
