Το να φεύγεις από μια σχέση, μια δουλειά ή μια σημαντική ανθρώπινη σύνδεση σπάνια είναι μια απλή απόφαση. Δεν είναι μόνο μια πράξη του παρόντος αλλά συχνά είναι η επανάληψη ενός παλιού μοτίβου.
Της: Έπης Τρίμη
Πολλοί άνθρωποι δεν εγκαταλείπουν επειδή δεν τους ενδιαφέρει, αλλά επειδή μέσα τους κάτι ενεργοποιείται και τους φωνάζει: «Φύγε τώρα πριν πονέσεις περισσότερο».
Η αποχώρηση μοιάζει σε πρώτο χρόνο με δύναμη, με αυτοπροστασία, με αυτοσεβασμό. Όμως πολλές φορές δεν είναι επιλογή αλλά μια παιδιάστικη αντίδραση.
Το ερώτημα δεν είναι απλώς «γιατί φεύγεις», αλλά τι προσπαθείς να αποφύγεις όταν φεύγεις.
Εκεί γεννιέται η απογοήτευση, η μοναξιά, η αίσθηση ότι «δεν ανήκω εδώ». Και κάπως έτσι, το φεύγω γίνεται μια σιωπηλή υπόσχεση ανακούφισης.
Πολλοί άνθρωποι φεύγουν όχι επειδή δεν αγαπούν ή δεν προσπαθούν, αλλά επειδή κάτι βαθιά μέσα τους ενεργοποιείται και τους σπρώχνει μακριά πριν πληγωθούν ξανά. Όταν το μοτίβο αυτό επαναλαμβάνεται σε διαφορετικές σχέσεις, τότε δεν μιλάμε πια για συμπτώσεις.
Όταν η αποχώρηση γίνεται ο κανόνας
Υπάρχουν άνθρωποι που φεύγουν από σχέσεις, δουλειές και φιλίες με έναν παράξενα παρόμοιο τρόπο. Κάτι συμβαίνει πάντα είναι η αλήθεια. Αρκεί μια παρεξήγηση, λίγη απόσταση και μια απογοήτευση και μέσα τους χτυπά ένας εσωτερικός συναγερμός. Έτσι, δεν βλέπουν πλέον επιλογές. Βλέπουν μόνο την έξοδο.
Αν κοιτάξεις πίσω, ίσως αναγνωρίσεις ένα μοτίβο:
-
Φεύγεις όταν δεν νιώθεις ότι σε καταλαβαίνουν
-
Φεύγεις όταν φοβάσαι ότι δεν είσαι αρκετή
-
Φεύγεις όταν η σύγκρουση μοιάζει επικίνδυνη
Η επίγνωση είναι το πρώτο βήμα αλλαγής. Όταν παρατηρείς ότι επαναλαμβάνεις το ίδιο σενάριο με διαφορετικούς ανθρώπους, αρχίζεις να καταλαβαίνεις ότι το θέμα δεν είναι μόνο οι άλλοι. Είναι η εσωτερική σου ιστορία.
Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν έμαθαν πώς να μένουν όταν τα πράγματα δυσκολεύουν και έμαθαν πώς να επιβιώνουν.
Κάποιοι έμαθαν νωρίς ότι δεν μπορούν να βασιστούν σε κανέναν. Το «δεν χρειάζομαι κανέναν» έγινε ταυτότητα. Όμως πίσω από αυτή την αυτονομία συχνά κρύβεται φόβος εξάρτησης.
Επίσης, όταν βαθιά μέσα σου πιστεύεις ότι «δεν αξίζω», κάθε κριτική γίνεται απειλή. Η αποχώρηση τότε δεν είναι επιλογή αλλά είναι τρόπος να μη νιώσεις πάλι ανεπαρκής.
Πριν φύγεις, το σώμα σου έχει ήδη φύγει
Το ήξερες ότι η αποχώρηση δεν ξεκινά στο μυαλό αλλά από το ίδιο το νευρικό σύστημα.
Πριν πεις «φεύγω», ίσως νιώθεις:
-
Σφίξιμο στο στήθος
-
Ανυπομονησία να τελειώσει η συζήτηση
-
Απόσυρση, κλείσιμο, ψυχρότητα
-
Θυμό που δεν ταιριάζει στο μέγεθος της κατάστασης
Αυτά είναι σημάδια συναισθηματικής ενεργοποίησης. Δεν είσαι στο παρόν. Είσαι σε παλιά άμυνα.
Υγιής αποχώρηση ή τραυματική φυγή;
Δεν είναι κάθε «φεύγω» κακό. Υπάρχει η συνειδητή αποχώρηση και υπάρχει η τραυματική φυγή.
Υγιής αποχώρηση σημαίνει:
-
Έχει προηγηθεί διάλογος
-
Έχουν τεθεί όρια
-
Έχει γίνει προσπάθεια επιδιόρθωσης
-
Φεύγεις με καθαρή συνείδηση
Τραυματική φυγή σημαίνει:
-
Φεύγεις αιφνίδια
-
Κλείνεις την πόρτα χωρίς εξήγηση
-
Μπλοκάρεις, εξαφανίζεσαι, αποκόπτεσαι
-
Αφήνεις πίσω σου ενοχή και εκκρεμότητα
Η διαφορά είναι η συνειδητότητα.
Χρήσιμα tips
Όταν νιώσεις την παρόρμηση να φύγεις, δοκίμασε τρία πράγματα:
1. Κανόνας 24 ωρών
Μην παίρνεις αποφάσεις όταν είσαι φορτισμένη. Το νευρικό σύστημα δεν σκέφτεται λογικά και αντιδρά παρορμητικά.
2. Ρώτα τον εαυτό σου
-
Τι φοβάμαι ότι θα συμβεί αν μείνω;
-
Τι θα έλεγα αν δεν φοβόμουν;
-
Ποιο παλιό τραύμα ενεργοποιείται;
3. Μίλα πριν φύγεις
Μια ενήλικη συζήτηση μπορεί να αλλάξει μια δυναμική. Αν όχι, τότε φεύγεις έχοντας προσπαθήσει και παλέψει. Μέσα σε αυτή τη μικρή παύση γεννιέται ο ενήλικος εαυτός. Εκείνος που μπορεί να πει τι χρειάζεται, να θέσει όρια, να ζητήσει αλλαγή. Ακόμα κι αν η σχέση δεν σωθεί, εσύ θα έχεις μείνει πιστή στον εαυτό σου αντί να έχεις τρέξει μακριά από αυτόν. Επιπλέον, όταν σταματήσεις να αποχωρείς από τον πόνο του παρελθόντος, αρχίζεις να ζεις στο παρόν. Και τότε, είτε μείνεις είτε φύγεις, το κάνεις από ελευθερία και όχι από φόβο. Δεν σου αξίζει;
