Κεφάλαιο έρωτας: Υπάρχει μια φράση που λέμε συχνά χαριτολογώντας, αλλά πίσω της κρύβεται κάτι πολύ αληθινό: «Όχι εγώ, μια φίλη μου, έχει πάντα ραντεβού με το λάθος». Κι όμως, πίσω από το χιούμορ, υπάρχει πόνος. Γιατί εκείνη η «φίλη» –ίσως εσύ, ίσως εγώ, ίσως κάποια γυναίκα που αγαπάμε– νιώθει πως κάθε φορά που αφήνεται ξανά, κάτι πάει στραβά.
Της: Έπης Τρίμη
Στην αρχή όλα δείχνουν να κυλούν υπέροχα στη σχέση. Υπάρχει χημεία, ενδιαφέρον, βλέμματα που ανάβουν σπίθες και υποσχέσεις για κάτι διαφορετικό. Κι έπειτα, σιγά σιγά, το κεφάλαιο έρωτας από ροζ αρχίζει να «γκριζάρει» καθώς αρχίζει να ξετυλίγεται το γνώριμο σενάριο που έχουμε ζήσει πολλές από εμάς. Ποιο είναι αυτό; Ο «καλός» μας απομακρύνεται, «δεν είναι έτοιμος», «θέλει χρόνο» και βέβαια σου χρυσώνει το χάπι λέγοντας σου «δεν φταις εσύ». Και κάπου εκεί, το στομάχι σφίγγεται, η ελπίδα γίνεται κόμπος, και η απογοήτευση ξαναμπαίνει στο κάδρο.
Έρωτας: Τι γίνεται όταν αρχίζεις να αναρωτιέσαι αν το πρόβλημα δεν είναι οι άλλοι, αλλά οι επιλογές σου;
Όχι με την έννοια της ενοχής –κανείς δεν «φταίει» που αγάπησε– αλλά με την έννοια της επίγνωσης. Μήπως, τελικά, δεν επιλέγουμε πάντα αυτόν που μας κάνει καλό, αλλά αυτόν που μας είναι οικείος;
Η ψυχοθεραπεία έχει έναν όρο γι’ αυτό και λέγεται επαναλαμβανόμενο μοτίβο. Πρόκειται για εκείνα τα συναισθηματικά σενάρια που ξαναζούμε ξανά και ξανά, μέχρι να τα καταλάβουμε. Δεν είναι τιμωρία. Είναι, αντίθετα, μια προσπάθεια της ψυχής να κλείσει λογαριασμούς που έμειναν ανοιχτοί.
Ίσως κάποτε δεν νιώσαμε ότι μας είδαν, ότι μας κράτησαν, ότι μείνανε κοντά όταν το είχαμε ανάγκη. Και χωρίς να το συνειδητοποιούμε, αναζητάμε στους άλλους εκείνη την αναγνώριση που δεν ήρθε ποτέ. Θέλουμε να «διορθώσουμε» το παλιό τραύμα μέσα από μια καινούργια ιστορία. Έτσι, ελκόμαστε από ανθρώπους που ενεργοποιούν το ίδιο συναίσθημα γιατί μας φαίνεται οικείο, σχεδόν φυσικό. Μόνο που το γνώριμο δεν σημαίνει πάντα και ασφαλές.
Έρωτας: Πώς πας παρακάτω;
Το πρώτο βήμα για να αλλάξει αυτό, δεν είναι να «σταματήσεις να διαλέγεις λάθος», αλλά να δεις πώς διαλέγεις. Να σταθείς σε εκείνη τη σιωπηλή στιγμή πριν μπεις ξανά στη σκηνή. Ποιο συναίσθημα σε τραβάει; Είναι η ηρεμία ή το ρίγος της αβεβαιότητας; Είναι η ζεστασιά ή η ένταση του κυνηγιού;
Αν μάθεις να αναγνωρίζεις την εσωτερική σου φωνή εκείνη τη στιγμή –την προσδοκία, τον φόβο, το «να με δουν»– τότε αρχίζει η αλλαγή. Όχι επειδή θα αποφεύγεις τους «λάθος» ανθρώπους, αλλά επειδή δεν θα χρειάζεται πια να τους επιλέγεις.
Η αλλαγή αυτή δεν είναι μαγική. Θέλει χρόνο, ειλικρίνεια και θάρρος να κοιτάξεις μέσα σου χωρίς κριτική. Να αναγνωρίσεις ότι κάποιες φορές δεν ψάχνεις τον έρωτα, αλλά την επανάληψη ενός συναισθήματος. Ότι ίσως επιλέγεις το γνώριμο γιατί σε φοβίζει το καινούργιο, όχι γιατί δεν το θέλεις.
Και τότε, κάτι αρχίζει να μετακινείται. Η έλξη δεν στηρίζεται πια στο δράμα ή στο «θα αλλάξει για μένα», αλλά στην αμοιβαία παρουσία. Δεν χρειάζεται να προστατεύεσαι από τον έρωτα, γιατί πια μπορείς να σταθείς μέσα του με επίγνωση, όχι με φόβο.
Το να σπάσεις τον κύκλο των λάθος σχέσεων δεν σημαίνει να γίνεις άτρωτη. Σημαίνει να μάθεις να αναγνωρίζεις τη δική σου ευαλωτότητα χωρίς να τη φοβάσαι. Να επιτρέψεις στον εαυτό σου να αγαπηθεί όπως είσαι, όχι όπως προσπαθείς να φανείς.
Κάθε φορά που λες «ως εδώ», κάθε φορά που επιλέγεις την αλήθεια σου αντί για την προσδοκία, κάνεις ένα βήμα προς τα εμπρός. Δεν είναι η μοναξιά που φοβόμαστε τελικά, αλλά το να μείνουμε λίγο μόνοι με όσα έχουμε αποφύγει να δούμε.
Κι όταν τελικά μάθεις να μένεις με τον εαυτό σου χωρίς να νιώθεις έλλειμμα, τότε είσαι έτοιμη να αγαπήσεις — όχι τον «σωστό» άνθρωπο, αλλά αυτόν που μπορεί να σταθεί δίπλα σου με αλήθεια.
Γιατί ο έρωτας δεν είναι σωστός ή λάθος. Είναι συνάντηση. Και για να συμβεί, πρέπει πρώτα να είσαι εσύ εκεί.
