Μερικές σχέσεις καίνε σαν φωτιά γιατί είναι έντονες και παθιασμένες. Ο Νίκος Καρβέλας, τα λέει τσεκουράτα και αυτήν την φορά μίλησε χωρίς καμία αναστολή για τη σχέση του με τη Άννα Βίσση. Συγκεκριμένα αναφέρθηκε στη γνωριμία τους, τον έρωτα, τις δυσκολίες και τον επεισοδιακό χωρισμό που υπήρξε ανάμεσά τους.
Ο Νίκος Καρβέλας θυμάται την πρώτη φορά που είδε την Άννα. «Όταν την είχα πρωτοδεί είχε έρθει σπίτι μου και είχα εμφανιστεί με ψηλές μπότες και μακρύ μαλλί. Μπήκε ο πατέρας της πρώτος και μετά εμφανίστηκε η Άννουλα – και την “έφαγα” την καψούρα αμέσως, την ερωτεύτηκα. Δεν ήταν ντροπαλή, αλλά … δεν με γούσταρε καθόλου, δεν της άρεσα.»
Και συνεχίζει με χιούμορ και μεγάλη δόση αλήθειας: «Της είχα πει ότι ποτέ δεν θα γίνω φίλος της. Στην αρχή μου είπε να είμαστε φίλοι και της είπα “φίλη με τους φίλους”. Ο Καρβέλας δεν γίνεται φίλος με μία γυναίκα».
Στη συνέχεια ανάφερε: «Δεν την έπαιρνα σοβαρά την Άννα, γιατί η φωνή της ήταν για εμένα αστεία, όπως και εκείνη με έπαιρνε αστείο σαν συνθέτη. Όταν της έπαιξα τα ξένα μου τραγούδια “μάσησε” και με “ερωτεύτηκε”. Για τα ξένα και όχι με τα ελληνικά» – αντιπαραβολές, αστερόσκονη και αντιστροφές που έφεραν την έκρηξη.
View this post on Instagram
Νίκος Καρβέλας: Η σχέση, οι εντάσεις, οι οικονομικές δυσκολίες
Όμως η φλόγα όταν φουντώνει και γίνεται πυρκαγιά κατακαίει τα πάντα και αυτό φαίνεται και από όσα αποκάλυψε ο Καρβέλας «Μείναμε άφραγκοι, χωρίσαμε, μαλώσαμε, δεν ήθελα να τη βλέπω». Αυτές οι λέξεις έχουν μέσα τους βαριά συναισθήματα.
Μετά ήρθαν οι εντάσεις: η καθημερινότητα, η σχέση μεταξύ ενός συνθέτη και μιας μεγάλης τραγουδίστριας, που μπορεί να είναι φωτεινή, αλλά και κακοτράχαλη. Ο ίδιος αναφέρει πως η γιαγιά του τον έλεγε «γρηγοροχόρτατο» – «έκανα σχέσεις, άντε μια μέρα, άντε μιάμιση, και μετά πήγαινα στην επόμενη». Μια ειλικρίνεια που ίσως δείχνει πόσο εύκολα φτάνει το «και μετά».
Ακόμα και ο έρωτας, όταν γίνεται ρουτίνα ή όταν δεν έχει οικονομική ησυχία, μπορεί να φύγει – και να μείνει το «άφραγκος» στο πίσω μέρος του μυαλού.
Η μουσική, η κριτική και το έντεχνο
Δεν περιορίστηκε μόνο στην προσωπική του ιστορία. Ο Νίκος Καρβέλας αναφέρθηκε και στη μουσική και, πιο συγκεκριμένα, στο έντεχνο τραγούδι. Με σκληρή γλώσσα είπε: «Η εντεχνίλα άρχιζε να σαπίζει όταν σταμάτησε το ωραίο ελληνικό τραγούδι. Έγινε έντεχνο, δηλαδή το τραγούδι των ατάλαντων, των δυσκοίλιων. Το έντεχνο είναι το τραγούδι της δυσκοιλιότητας. Προσπαθούν να βρουν δύσκολα λόγια, δύσκολες αρμονίες για να μιμηθούν τον Μανώλης Χατζιδάκις…»
Δεν μιλά για όλα τα τραγούδια, τονίζει. «Υπάρχουν εξαιρέσεις, αλλά ο κανόνας είναι οχετός».
Η άποψή του είναι βαρυσήμαντη, ριζοσπαστική – αλλά και ανοικτή σε κριτική.
