Ο Ορέστης Τζιόβας αποφάσισε να τοποθετηθεί δημόσια για ένα ζήτημα που έχει ανάψει φωτιές στον καλλιτεχνικό κόσμο. Καλεσμένος στην εκπομπή «Super Κατερίνα» και συνομιλώντας με τη Φρόσω Κυριαζή, ο γνωστός ηθοποιός σχολίασε τόσο τη δήλωση του Στράτου Τζώρτζογλου περί «μεγάλου κρεβατιού» στο θέατρο όσο και τον τρόπο που ο ίδιος αντιλαμβάνεται τη νέα πραγματικότητα που έχει δημιουργήσει το κίνημα #MeToo στον χώρο των παραστατικών τεχνών. Με άμεσο λόγο και διάθεση να ξεκαθαρίσει παρερμηνείες, άνοιξε μια ουσιαστική συζήτηση γύρω από τα όρια, τη συμπεριφορά, τις διαπροσωπικές σχέσεις και την επαγγελματική ηθική.
Ξεκινώντας από τη δήλωση του Στράτου Τζώρτζογλου, ο Ορέστης Τζιόβας θέλησε να βάλει τα πράγματα στη θέση τους ως προς το τι πραγματικά αντικατοπτρίζει η εικόνα του χώρου. Υπογράμμισε πως οι ανθρώπινες σχέσεις υπάρχουν σε κάθε επάγγελμα και δεν είναι σωστό να στιγματίζεται ένας ολόκληρος κλάδος. Όπως είπε χαρακτηριστικά: «Όλη η ζωή είναι ένα μεγάλο κρεβάτι. Δηλαδή, ερωτικές και σεξουαλικές σχέσεις υπάρχουν παντού, σε κάθε επίπεδο και συχνά και στον επαγγελματικό χώρο. Μπορεί αυτό να συνδεθεί με τον κλάδο μας, αλλά στην πραγματικότητα πρόκειται για δύο διαφορετικά –κι όμως αλληλένδετα– πράγματα: την προσωπική και την επαγγελματική ζωή».
Στη συνέχεια θέλησε να ξεκαθαρίσει την εικόνα του θεάτρου: «Δε θα έλεγα ότι το θέατρο είναι ένα μεγάλο κρεβάτι. Είναι ντροπή να το παρουσιάζει κάποιος έτσι. Σε πολλούς κλάδους υπάρχουν άνθρωποι που θα εκμεταλλευτούν την ερωτική τους ζωή για επαγγελματικούς λόγους. Είναι μια δυσάρεστη αλλά υπαρκτή πραγματικότητα».
«Το MeToo ξεκίνησε από το θέατρο» – Πώς άλλαξε το τοπίο και γιατί οι φωνές ακούγονται πλέον καθαρά
Περνώντας στο ζήτημα των καταγγελιών και των αλλαγών που πυροδότησε το κίνημα #MeToo, ο Τζιόβας υπενθύμισε πως ο χώρος του θεάτρου ήταν ο πρώτος που ύψωσε συλλογικά τη φωνή του, δημιουργώντας ένα κύμα εξυγίανσης που μεταμόρφωσε τον επαγγελματικό χάρτη. Τόνισε πως η δυνατότητα του να μιλά κανείς ανοιχτά αποτελεί σήμερα σημαντική κατάκτηση. Όπως ανέφερε: «Το MeToo ξεκίνησε από το θέατρο. Δυστυχώς, έχει παραμείνει περιορισμένο στο θέατρο, στον αθλητισμό, και λιγότερο σε άλλους τομείς. Σε κλάδους όπως η εστίαση ή η δημοσιογραφία οι φωνές δεν φτάνουν τόσο δυνατά. Στο θέατρο όμως έχει υπάρξει πραγματική αλλαγή. Το να εκφράσω μια κακή εμπειρία ή να κάνω άμεσα μια καταγγελία είναι πλέον πολύ πιο εύκολο. Ο καθένας νιώθει περισσότερη ασφάλεια να μιλήσει».
Ο ηθοποιός συνέχισε περιγράφοντας τον βαθύ μετασχηματισμό στην επαγγελματική δυναμική και στη ψυχολογία των εργαζομένων: «Υπάρχει πλέον ένα κίνημα, ένα κύμα υποστήριξης που εξασφαλίζει πως η φωνή μου θα ακουστεί. Δεν θα χαθώ, δεν θα ‘με φάει η μαρμάγκα’. Παλιότερα, πολλοί φοβόντουσαν ότι μιλώντας θα οδηγούνταν σε επαγγελματική καταστροφή, επειδή οι άνθρωποι που τους είχαν κακοποιήσει κρατούσαν δύναμη μέσα στον χώρο και μπορούσαν να τους ‘εξαφανίσουν’».
