Ο Αναστάσης Ροϊλός, πίσω από την ήρεμη παρουσία και το ταλέντο του, κουβαλά μια δύσκολη εμπειρία από τα παιδικά του χρόνια. Μεγάλωσε χωρίς πατέρα, σε μια εποχή που αυτό ξεχώριζε και συχνά γινόταν θέμα συζήτησης, κάτι που τον επηρέασε από μικρή ηλικία.

Μιλώντας για εκείνα τα χρόνια, περιγράφει με απλά και ειλικρινή λόγια όσα έζησε: «Μεγάλωσα μόνο με τη μητέρα μου. Γεννήθηκα το 1988, πήγα σχολείο το ’90, οι μονογονεϊκές οικογένειες ήταν ελάχιστες. Σε μεγάλο βαθμό ισχύει ότι ήμασταν δακτυλοδεικτούμενοι. Στο σχολείο έλεγαν “γιατί δεν βλέπω τον μπαμπά σου”».Η μητέρα του ήταν το βασικό του στήριγμα και του μιλούσε πάντα με ειλικρίνεια: «Αυτό που μου έδωσε η μητέρα μου από μικρό, ήταν πως ένα κι ένα κάνουν δύο, αυτή είναι η κατάσταση, την ξέρεις από τώρα, δεν σε παραμυθιάζω. Ήξερα από πολύ μικρός τι μου γίνεται».

Έτσι, αναγκάστηκε να ωριμάσει πιο γρήγορα από άλλα παιδιά: «Ήμουν προστάτης της οικογένειας εκ των πραγμάτων», ενώ όπως λέει αυτό δεν τον έκανε σκληρό, αλλά πιο συνειδητοποιημένο: «Αλλά δεν είναι κάτι που με έκανε σκληρό ή με έκανε πιο άντρα. Νομίζω ότι δυναμώνεις, ότι σε νοιάζουν άλλα πράγματα».Με τον καιρό κατάλαβε ότι ίσως ήταν καλύτερα έτσι: «Είχα συνειδητοποιήσει ότι καλύτερα χωρίς πατέρα παρά με έναν κακό πατέρα ή με μια κατάσταση στο σπίτι που δεν θα βοηθούσε την ανάπτυξη».

“Περνάς μια φάση που…”

Η έννοια του πατέρα για εκείνον διαμορφώθηκε διαφορετικά: «Η φιγούρα η πατρική είναι ένα ποτ πουρί χαρακτήρων, συμπεριφορών από άλλους γονείς και όχι μόνο».Δεν αισθάνεται ότι του έλειψε κάτι συγκεκριμένο: «Γεννήθηκα σε αυτή την κατάσταση, δεν έχασα κάτι», ενώ θεωρεί πιο δύσκολη μια άλλη εμπειρία: «Για μένα είναι πολύ πιο ζόρικη η περίπτωση κάποιος να χάσει τον πατέρα του σε μία τρυφερή ηλικία ή σε μία ηλικία πιο μεγάλη με τον οποίο είχε καλή σχέση, παρά αυτό που συνέβη σε μένα».Αναφερόμενος στην εφηβεία του, παραδέχεται: «Στην εφηβεία περνάς μια φάση που είσαι αρνητικός προς όλα, δεν θες κανέναν και προσπαθείς να τραβήξεις τον δικό σου δρόμο».