Από τη Θεοφανία Ανδρονίκου Βασιλάκη
Οι αρχαιολόγοι το 3025 θα σκάψουν, θα βρουν την τσάντα μου και θα κοιτάξουν μεταξύ τους: «Αυτό δεν είναι απλώς αντικείμενο, είναι οικοσύστημα». Γιατί η τσάντα μιας γυναίκας δεν είναι ποτέ απλώς μια τσάντα· είναι γραφείο, φαρμακείο, κομμωτήριο , ατελιέ μακιγιάζ , χώρος για αποθήκευση λογαριασμών, εξετάσεων, και mini market μαζί .
Μέσα της μπορεί να βρεις ό,τι χρειάζεσαι, αλλά πράγματα που δεν έπρεπε να υπάρχουν πια στον πολιτισμό: μισοφαγωμένες καραμέλες, ξεραμένα μαντηλάκια, πέντε κραγιόν του ίδιου χρώματος αλλά “ελαφρώς διαφορετικής απόχρωσης”, λογαριασμούς από το 2019 και, φυσικά, ένα power bank που δεν έχει μπαταρία από τότε που βγήκε η πρώτη καραντίνα.
Κάθε φορά που ψάχνουμε τα κλειδιά, βουτάμε το χέρι μας μέσα σαν εξερευνητές στο Αμαζόνιο: δεν ξέρεις τι θα βγει, το κινητό, μια σπασμένη οδοντόβουρτσα ταξιδίου ή ένας λογαριασμός ρεύματος που ευτυχώς (φιου) είναι πληρωμένος..
Κι όμως, μέσα σε αυτό το χάος υπάρχει συναισθηματική . Εκεί κρύβονται τα μικρά μας «όπλα»: το άρωμα που φοράμε πριν από ραντεβού, το κραγιόν που μας δίνει αυτοπεποίθηση, το στυλ που δεν γράφει αλλά δεν το πετάμε για γούρι.
Η γυναικεία τσάντα δεν ανοίγει εύκολα – όχι γιατί είναι “άβατο”, αλλά γιατί όποιος τολμήσει να τη ρωτήσει “τι κουβαλάς εκεί μέσα;” κινδυνεύει να μάθει… την αλήθεια.
Πριν μερικά χρόνια είχα αγοράσει την Boss των ονείρων κάθε γυναίκας: τεράστια.
Αν πετύχαινε ποτέ η δίαιτα που κάνω από τότε που γεννήθηκε, θα χωρούσε και εμένα.
Προχωρούσα στο δρόμο και ήταν σαν να κουβάλαγα στον ώμο σακβουαγιάζ.
Και όμως, για πολλούς μήνες ένιωθα ερωτευμένη μαζί της.
Εκεί χωρούσαν όλα: από μακιγιάζ, φορτιστές, power bank, πορτοφόλι, τσίχλες, καραμέλες, αντιβίωση, αντιαλλεργικά, κρέμα για τσιμπήματα, αντιηλιακό, χάλζαπλαστ, μπάρες δημητριακών, νερό, γαριδάκια, μια σοκολάτα μην πέσει το ζάχαρο ένα δεύτερο ζευγάρι παπούτσια, τον υπολογιστή μου και ένα πρωίν.
Μιλάμε για σοκ!
Ήθελα να φτάσει να την κουβαλάω και τα βράδια στις εξόδους μου, παρόλο που φώναζε ότι ήταν πρωινή, αλλά δεν με πτοούσε τίποτα.
Με τον καιρό, όλο και έβαζα νέα πράγματα μέσα «γιατί μπορεί να μου χρειαστούν» ώσπου έπαθα θλάση στον ώμο από το βάρος και συμβιβάστηκαν.
Η γυναικεία τσάντα είναι μια μικρογραφία της ίδιας της ζωής μας . Κουβαλάει μέσα της τις ανάγκες, τα όνειρα, τις ενοχές και τα “ίσως τα χρειαστώ κάποτε”. Είναι ο τρόπος να έχουμε τον έλεγχο, ή τουλάχιστον να προσποιούμαστε ότι τον έχουμε.
Κάθε γυναίκα έχει τη δική της ιεροτελεστία όταν ανοίγει την τσάντα της. Κάποιες ψάχνουν ένα στυλ και βρίσκουν πρώτα μισό φαρμακείο. Άλλες αλλάζουν τσάντα κάθε εβδομάδα, αλλά οι αποδείξεις και τα παλιά lip balm με κάποιο μαγικό τρόπο μεταναστεύουν πάντα μαζί τους. Και κάποιες απλώς την ανοίγουν, ρίχνουν μια ματιά και τη ξανακλείνουν, γιατί δεν έχουν ψυχικά αποθέματα να αντιμετωπίσουν το χάος.
Η τσάντα είναι το προσωπικό μας καταφύγιο , ένα μέρος που χωράει τις μικρές μας εμμονές, τις ανασφάλειες και τις ελπίδες. Μπορεί να φαίνεται βαριά, αλλά μέσα της κουβαλάει την καθημερινότητα μιας γυναίκας που τρέχει, προλαβαίνει, φροντίζει, ονειρεύεται και πάντα έχει μαζί της ένα πακέτο χαρτομάντιλα, γιατί ποτέ δεν ξέρεις.
Οπότε, ναι, μπορεί να είναι “άβατο”, αλλά είναι το άβατο της επιβίωσης, της ομορφιάς και της γυναικείας ψυχής . Κι αν κάποιος ζητήσει να ρίξει μια ματιά μέσα… ας ετοιμαστείτε να γνωρίσετε ποτέ ολόκληρο τον εσωτερικό μας κόσμο, με λίγη τσίχλα, δύο στυλό και μπόλικο γκλίτερ.
