Βεντούζες, ιώδιο στο γάλα και βραστά κυδώνια: Μια απολαυστική ιστορία από τη δεκαετία του 1930 αποκαλύπτει πως η συνήθεια να μοιράζουμε απλόχερα «ιατρικές» συμβουλές έχει πολύ βαθιές ρίζες.
Ένα καφενείο στην Αθήνα του ’30
Η σκηνή εκτυλίσσεται σε ένα αθηναϊκό καφενείο της δεκαετίας του 1930. Ένας άνδρας ταλαιπωρείται από έντονο βήχα και, όπως εξηγεί στους θαμώνες, η ασθένειά του τον έκανε να ανακαλύψει κάτι που μέχρι τότε αγνοούσε: πόσο «καλοί» είναι οι άνθρωποι και πόσο ενδιαφέρονται για την υγεία των συνανθρώπων τους.
«Αφότου έπαθα αυτόν τον ξερόβηχα κατάλαβα πόσοι καλοί άνθρωποι υπάρχουν στον κόσμο», λέει, εξηγώντας ότι όλοι σπεύδουν να τον ρωτήσουν πώς κρύωσε, γιατί δεν προσέχει και γιατί εξακολουθεί να καπνίζει.
Οι συμβουλές πέφτουν βροχή
Ένας από τους παρευρισκόμενους τον προτρέπει να πετάξει το τσιγάρο, ενώ ο γριπιασμένος βλέπει ακόμη και αυτή την παρατήρηση ως ένδειξη ειλικρινούς ενδιαφέροντος για την υγεία του.
Και οι συμβουλές δεν σταματούν εκεί. «Άλλος με συμβουλεύει να βάλω κομπρέσες από οινόπνευμα στο στήθος, άλλος κούφιες βεντούζες στη πλάτη, άλλος να στάζω δύο σταγόνες ιώδιο στο γάλα μου, άλλος να βράσω κυδώνια και να πίνω τον χυμό», περιγράφει.
«Δεν υπάρχει άνθρωπος που να μη μου έχει δώσει μια καλή συμβουλή!», καταλήγει, ενθουσιασμένος από αυτή την απρόσμενη «συμπάθεια».
Η αποκαλυπτική απάντηση
Την ώρα που ο ασθενής αισθάνεται συγκινημένος από το ενδιαφέρον των γύρω του, ένας πιο κυνικός θαμώνας αποφασίζει να του εξηγήσει την πραγματικότητα.
«Αμ, χριστιανέ μου, δεν καταλαβαίνεις ότι έγινες, με τον βήχα σου, τόσο ενοχλητικός στον κόσμο, ώστε οι γύρω σου κοιτάζουν πως θα γλυτώσουν από αυτό το μαρτύριο; Αν μπορούσανε να σε πνίξουνε θα το έκαναν ευχαρίστως. Αφού όμως δεν μπορούν να σε πνίξουνε, αναγκαστικά σε συμβουλεύουν!»
Η ειρωνική ιστορία, γραμμένη πριν από σχεδόν έναν αιώνα, μοιάζει εκπληκτικά σύγχρονη. Η ανάγκη να δίνουμε «ιατρικές» συμβουλές χωρίς απαραίτητα να έχουμε τις γνώσεις για να το κάνουμε φαίνεται πως δεν είναι καθόλου καινούργιο φαινόμενο.
Από τις βεντούζες στα σύγχρονα «γιατροσόφια»
Ο Θωμάς Σιταράς, Αθηναιογράφος και συγγραφέας, ανασύρει το συγκεκριμένο απόσπασμα από τη δεκαετία του 1930, συνδέοντάς το με τη σημερινή εποχή, όπου φίλοι, γνωστοί αλλά ακόμη και άγνωστοι συχνά σπεύδουν να προτείνουν σκευάσματα και θεραπείες.
Όπως σημειώνει, πρόκειται για μια παλιότερη εκδοχή ενός φαινομένου που εξακολουθεί να υπάρχει: τον «μοντέρνο κομπογιαννιτισμό».
Τα ιστορικά αποκόμματα περιλαμβάνονται στο νέο βιβλίο του «ΚΑΙ ΜΗ ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις BELL.
