Το Εθνικό Θέατρο παρουσιάζει την «Άλκηστη» του Ευριπίδη, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καραντζά, στο Σχολείον της Αθήνας – Ειρήνη Παππά. Πρόκειται για μια σύγχρονη σκηνική προσέγγιση ενός έργου που ακροβατεί διαρκώς ανάμεσα στην τραγωδία και την κωμικότητα, τη ζωή και τον θάνατο, το παιχνίδι και τον εφιάλτη.
Η ιστορία του Ευριπίδη ξεκινά από ένα σκληρό δίλημμα. Ο Άδμητος μπορεί να αποφύγει τον θάνατο μόνο εφόσον κάποιος άλλος δεχτεί να πεθάνει στη θέση του. Εκείνη που τελικά προσφέρεται να θυσιαστεί είναι η σύζυγός του, Άλκηστις.
Η απόφασή της δεν παρουσιάζεται απλώς ως μια προσωπική πράξη αγάπης και αφοσίωσης. Η θυσία της πραγματοποιείται δημόσια, μπροστά στα μάτια της κοινωνίας, μέσα σε ένα πλαίσιο όπου η ζωή μιας γυναίκας μοιάζει να θεωρείται διαθέσιμη προκειμένου να σωθεί ένας άνδρας. Μέσα από τη σύγχρονη ματιά της παράστασης, η θυσία αυτή αποκτά έντονη πολιτική διάσταση και μπορεί να διαβαστεί ως μια πράξη έμφυλης βίας, ακόμη και ως γυναικοκτονία που νομιμοποιείται από την κοινωνική και πολιτική τάξη.
Η «Άλκηστις» κατέχει μια μοναδική θέση στην αρχαία τραγωδία, καθώς είναι το μόνο σωζόμενο έργο του είδους που φέρνει στη σκηνή όχι μόνο τον Θάνατο αλλά και την Ανάσταση. Ωστόσο, η επιστροφή στη ζωή δεν σημαίνει απαραίτητα ότι όλα μπορούν να επιστρέψουν στην προηγούμενη κατάσταση.
Τι σημαίνει άραγε να επιστρέφει κάποιος στη ζωή όταν μια άλλη ζωή έχει ήδη χαθεί; Τι κρύβεται πίσω από τη σιωπή της Άλκηστης; Και ποιο είναι τελικά το τίμημα μιας σωτηρίας που στηρίζεται στην αυτοθυσία του πιο αδύναμου;
Ο Δημήτρης Καραντζάς αντιμετωπίζει το έργο ως ένα σκηνικό πείραμα, όπου μουσική, ήχος, κίνηση και διαφορετικές θεατρικές φόρμες συνυπάρχουν και δημιουργούν έναν κόσμο διαρκώς μεταβαλλόμενο. Η σκηνή γίνεται ένας χώρος ρευστός και οριακός, στον οποίο τα όρια ανάμεσα στο πραγματικό και το συμβολικό, το τραγικό και το παράλογο παραμένουν διαρκώς ανοιχτά.
Με μια σημαντική ομάδα ηθοποιών και συντελεστών, η παράσταση δεν περιορίζεται στην αναπαράσταση του αρχαίου μύθου. Αντίθετα, χρησιμοποιεί την ιστορία της Άλκηστης για να θέσει σύγχρονα και δύσκολα ερωτήματα σχετικά με την εξουσία, τις σχέσεις των φύλων, τη θυσία και την κοινωνική ευθύνη απέναντι στον θάνατο.
Η «Άλκηστις» του Ευριπίδη, μέσα από τη σκηνοθετική ματιά του Δημήτρη Καραντζά, μετατρέπεται έτσι σε ένα έργο που συνομιλεί με το σήμερα και καλεί το κοινό να επανεξετάσει όχι μόνο την έννοια της αγάπης και της αυτοθυσίας, αλλά και το ποιος τελικά έχει το δικαίωμα να αποφασίζει για τη ζωή και τον θάνατο ενός άλλου ανθρώπου.
