Ο Αντώνης Καρυστινός και η Άννα Μενενάκου συναντιούνται επί σκηνής στο Θέατρο Αλκυονίς, υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες του Σωτήρη Τσαφούλια, παρουσιάζοντας μια συγκινητική ιστορία γεμάτη ανατροπές, με επίκεντρο την αγάπη, την ευθύνη, τον φόβο, την απώλεια και τις δύσκολες αποφάσεις που καλείται να πάρει ένας άνθρωπος όταν όλα όσα θεωρούσε δεδομένα δοκιμάζονται.
Το έργο του Luke Norris, σε μετάφραση του Αντώνη Γαλέου, με τίτλο «Μάντεψε Πόσο Σ’ Αγαπώ», κάνει πρεμιέρα στις 27 Οκτωβρίου, ενώ η προπώληση των εισιτηρίων έχει ήδη ξεκινήσει.
Η παράσταση παρακολουθεί ένα ζευγάρι το οποίο έρχεται αντιμέτωπο με μια απρόβλεπτη και ιδιαίτερα δύσκολη δοκιμασία. Μια συνθήκη που έχει τη δύναμη να κλονίσει τη σχέση τους και να ανατρέψει όσα μέχρι εκείνη τη στιγμή πίστευαν πως γνώριζαν ο ένας για τον άλλον αλλά και για τη ζωή τους.
Οι δύο ήρωες βρίσκονται αντιμέτωποι με έντονες διακυμάνσεις συναισθημάτων. Η αγάπη, ο φόβος, η σύγκρουση και η απώλεια διαμορφώνουν μια διαδρομή μέσα από την οποία προσπαθούν να καταλάβουν τι σημαίνει πραγματικά να μένεις δίπλα σε έναν άνθρωπο όταν οι συνθήκες γίνονται δύσκολες.
Το βασικό ερώτημα που θέτει το έργο δεν αφορά μόνο το αν ένα ζευγάρι μπορεί να παραμείνει μαζί, αλλά και το τι σημαίνει να παίρνεις μια απόφαση που επηρεάζει τη ζωή σου και τη ζωή ενός άλλου ανθρώπου. Οι δύο χαρακτήρες αναζητούν έναν τρόπο να συνεχίσουν μαζί, προσπαθώντας παράλληλα να ανακαλύψουν το ουσιαστικό νόημα της αγάπης.
Τα σκηνικά της παράστασης αναλαμβάνει ο Γιώργος Γαβαλάς, ενώ τα κοστούμια υπογράφει η Κατερίνα Παπανικολάου. Τη μουσική υπογράφει η Ted Regklis, τους φωτισμούς η Έλενα Πετροπούλου, ενώ στην παράσταση συμμετέχει και η Εύρη Σωφρονιάδου.
Το σκηνοθετικό σημείωμα του Σωτήρη Τσαφούλια
Στο σκηνοθετικό του σημείωμα, ο Σωτήρης Τσαφούλιας ξεκινά από αυτό που χαρακτηρίζει ως μια «μεγάλη παρεξήγηση γύρω από την αγάπη»: την αντίληψη ότι η αγάπη είναι ένα συναίσθημα.
Όπως εξηγεί, συναισθήματα είναι ο έρωτας, η επιθυμία, ο ενθουσιασμός και η τρυφερότητα, ενώ «η αγάπη είναι απόφαση».
Και ακριβώς επειδή η αγάπη είναι απόφαση, αποκτά ιδιαίτερο βάρος. Οι αποφάσεις, όπως επισημαίνει ο σκηνοθέτης, δεν δοκιμάζονται όταν όλα πηγαίνουν καλά, αλλά όταν «όλες οι επιλογές μοιάζουν λάθος».
Μέσα από αυτή την οπτική, η παράσταση επιχειρεί να εξετάσει τι συμβαίνει όταν ένας άνθρωπος καλείται να πάρει μια δύσκολη απόφαση χωρίς να υπάρχει μια ξεκάθαρη, σωστή λύση. Εκεί όπου η αγάπη δεν μπορεί πλέον να αντιμετωπίζεται ως μια απλή συναισθηματική κατάσταση, αλλά ως μια συνειδητή επιλογή και μια προσωπική ευθύνη.
Ο Σωτήρης Τσαφούλιας συνδέει παράλληλα το έργο με την εποχή στην οποία ζούμε. Όπως σημειώνει, η σύγχρονη κοινωνία μάς έχει πείσει πως σχεδόν για όλα υπάρχει μια σωστή απάντηση, ένας ειδικός, μια στατιστική ή ένας αλγόριθμος που μπορεί να μας απαλλάξει από την ευθύνη της προσωπικής μας επιλογής.
Ωστόσο, όπως υπογραμμίζει, κάτι τέτοιο στην πραγματικότητα δεν υπάρχει.
Υπάρχει η στιγμή κατά την οποία ένας άνθρωπος βρίσκεται μόνος απέναντι σε μια απόφαση που κανείς άλλος δεν μπορεί να πάρει για λογαριασμό του. Και από εκεί και πέρα καλείται να ζήσει με την επιλογή του, ανεξάρτητα από το αν αυτή αποδειχθεί σωστή ή λανθασμένη.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, ο Τσαφούλιας βλέπει στο έργο του Luke Norris μια ιστορία για «τη μοναξιά της ευθύνης». Μια ιστορία που βρίσκεται σε εκείνη τη λεπτή γραμμή όπου οι ιδέες τελειώνουν και αρχίζει η πραγματική ζωή.
Είναι η στιγμή κατά την οποία, όπως περιγράφει ο σκηνοθέτης, «οι βεβαιότητες σωπαίνουν και ο άνθρωπος μένει μόνο με τη συνείδησή του».
Για τον ίδιο, ίσως αυτό να αποτελεί και ένα από τα βασικά χρέη του θεάτρου: να μας κάνει να συνειδητοποιήσουμε πόσο εύκολα διαμορφώνουμε απόψεις για τις ζωές των άλλων, μέχρι να έρθει η στιγμή που καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε τις δικές μας επιλογές και να ζήσουμε με αυτές.
Το έργο, επομένως, δεν αντιμετωπίζεται μόνο ως μια ιστορία για ένα ζευγάρι και μια δύσκολη δοκιμασία. Ανοίγει μια μεγαλύτερη συζήτηση γύρω από την ευθύνη, την κρίση, την αγάπη και τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι παίρνουν αποφάσεις όταν δεν υπάρχει καμία εύκολη απάντηση.
Και αν κάτι μπορεί να γεννηθεί μέσα από αυτή τη θεατρική συνάντηση, ο Σωτήρης Τσαφούλιας δεν θεωρεί πως είναι απαραίτητα μια απάντηση. Αντίθετα, μιλά για «λίγη περισσότερη κατανόηση».
Γιατί, όπως καταλήγει στο σκηνοθετικό του σημείωμα:
«Ο κόσμος δεν γίνεται καλύτερος όταν συμφωνούμε. Γίνεται καλύτερος όταν, έστω για λίγο, σταματάμε να είμαστε βέβαιοι.»
Με αυτή τη φιλοσοφία, ο Αντώνης Καρυστινός και η Άννα Μενενάκου καλούνται να μεταφέρουν στη σκηνή μια ιστορία που κινείται ανάμεσα στην αγάπη και την ευθύνη, στη δύναμη της επιλογής και στο βάρος των συνεπειών της, σε μια παράσταση που επιχειρεί να αφήσει το κοινό όχι απαραίτητα με μία απάντηση, αλλά με περισσότερα ερωτήματα και, ίσως, με μεγαλύτερη κατανόηση για τις αποφάσεις των ανθρώπων γύρω του.
