Ο «Δράκος του Σέιχ Σου»: Τα φρικτά εγκλήματα, ο τρόμος στη Θεσσαλονίκη και ο Αριστείδης Παγκρατίδης που εκτελέστηκε φωνάζοντας «Είμαι αθώος»

Αν σου αρέσουν τα άρθρα μας, κάνε
κλικ εδώ
για να μας προσθέσεις στις Google πηγές σου και να μας διαβάζεις πιο συχνά!

Για χρόνια, ένα δάσος έξω από τη Θεσσαλονίκη έγινε συνώνυμο του τρόμου. Άγνωστος άνδρας επιτίθετο σε ζευγάρια και γυναίκες, αφήνοντας πίσω του νεκρούς και τραυματίες. Όταν οι Αρχές συνέλαβαν τον Αριστείδη Παγκρατίδη, η πόλη πίστεψε πως ο εφιάλτης τελείωσε. Όμως, η υπόθεση δεν έκλεισε ποτέ πραγματικά.

Στα τέλη της δεκαετίας του 1950, η Θεσσαλονίκη ζούσε με τον φόβο ενός άγνωστου δολοφόνου. Το δάσος του Σέιχ Σου, ένας αγαπημένος προορισμός για περιπάτους και συναντήσεις ζευγαριών, μετατράπηκε σε τόπο όπου κανείς δεν αισθανόταν ασφαλής. Ο δράστης χτυπούσε τα θύματά του με πέτρες, ενώ σε ορισμένες επιθέσεις υπήρξαν και απόπειρες βιασμού. Οι εφημερίδες άρχισαν να γράφουν για τον «Δράκο του Σέιχ Σου», ένα όνομα που έμελλε να μείνει στην ιστορία του ελληνικού εγκλήματος.

Η πρώτη από τις υποθέσεις που συνδέθηκαν με τον άγνωστο δράστη καταγράφηκε τον Φεβρουάριο του 1958, όταν μια νεαρή γυναίκα βρέθηκε νεκρή στην περιοχή του Πανοράματος, έχοντας δεχθεί χτυπήματα με πέτρα στο κεφάλι. Τον επόμενο χρόνο, τον Φεβρουάριο του 1959, ένα ζευγάρι δέχθηκε επίθεση στο δάσος. Ο Αθανάσιος Παναγιώτου και η Ελεωνόρα Βλαχογιάννη τραυματίστηκαν σοβαρά, αλλά κατάφεραν να επιζήσουν.

Η κατάσταση έγινε ακόμη πιο εφιαλτική στις 6 Μαρτίου 1959. Στην περιοχή της Μίκρας, ο δράστης επιτέθηκε σε ένα ζευγάρι, λήστεψε τα θύματα και δολοφόνησε τον ίλαρχο Κωνσταντίνο Ραΐση. Η 23χρονη Ευδοξία Παληογιάννη βιάστηκε και επίσης έχασε τη ζωή της. Έναν μήνα αργότερα, στις 3 Απριλίου, σημειώθηκε νέα δολοφονία, αυτή τη φορά μέσα στο Δημοτικό Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης. Η ασκούμενη νοσηλεύτρια Μελπομένη Πατρικίου δέχθηκε επίθεση με πέτρα και σκοτώθηκε. Ο δράστης επιχείρησε να επιτεθεί και σε άλλη νοσοκόμα, τη Φανή Τσαμπάζη, αλλά εκείνη αντιστάθηκε και κατάφερε να τον απομακρύνει.

Η πόλη είχε παραδοθεί στον πανικό. Τα καταστήματα έκλειναν νωρίτερα, οι γυναίκες απέφευγαν να κυκλοφορούν μόνες και τα ζευγάρια εγκατέλειψαν τα σημεία όπου συνήθιζαν να συναντιούνται. Η αστυνομία δεχόταν έντονη κριτική επειδή δεν μπορούσε να εντοπίσει τον άνθρωπο που τρομοκρατούσε τη Θεσσαλονίκη.

Η σύλληψη του Αριστείδη Παγκρατίδη 

Στις 7 Δεκεμβρίου 1963, ένα περιστατικό στο ορφανοτροφείο θηλέων «Μέγας Αλέξανδρος» οδήγησε στη σύλληψη του Αριστείδη Παγκρατίδη. Ένας νεαρός είχε εισβάλει στο ίδρυμα και είχε επιτεθεί σε ένα 12χρονο κορίτσι. Οι φωνές του παιδιού κινητοποίησαν τους ανθρώπους του ιδρύματος, ενώ ένας οδηγός λεωφορείου αντιλήφθηκε την προσπάθεια διαφυγής του άνδρα και ειδοποίησε την αστυνομία.

Ο Παγκρατίδης εντοπίστηκε και συνελήφθη. Ήταν μόλις 23 ετών και προερχόταν από φτωχή οικογένεια. Η ζωή του ήταν δύσκολη, ενώ είχε μεγαλώσει στο περιθώριο της κοινωνίας. Κατά την ανάκριση φέρεται να ομολόγησε ότι ήταν ο άνθρωπος πίσω από τις επιθέσεις και τις δολοφονίες που είχαν συγκλονίσει την πόλη. Ωστόσο, σύντομα άρχισαν να διατυπώνονται σοβαρά ερωτήματα για το κατά πόσο οι ομολογίες του ήταν αποτέλεσμα ελεύθερης βούλησης ή πιέσεων. Η δίκη του ξεκίνησε στις 11 Φεβρουαρίου 1966 στο Πενταμελές Εφετείο Θεσσαλονίκης και διήρκεσε έντεκα ημέρες. Το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης ήταν τεράστιο. Ο Παγκρατίδης αρνήθηκε ότι ήταν ο «Δράκος», ενώ υπήρχαν σημαντικά ερωτήματα σχετικά με τις αναγνωρίσεις του από μάρτυρες και τα στοιχεία που παρουσιάστηκαν στο δικαστήριο. Σύμφωνα με μεταγενέστερες δημοσιογραφικές έρευνες, ορισμένα από τα θύματα και τους μάρτυρες δεν τον αναγνώρισαν ως δράστη.

Παρά τις αμφιβολίες, το δικαστήριο τον έκρινε ένοχο και του επέβαλε τέσσερις φορές την ποινή του θανάτου. Ο εισαγγελέας, σύμφωνα με δημοσιεύματα για τη δίκη, είχε προτείνει ισόβια κάθειρξη, καθώς δεν είχε πειστεί πλήρως για την ενοχή του.

Η εκτέλεση και το αναπάντητο ερώτημα

Ο Αριστείδης Παγκρατίδης παρέμεινε στις φυλακές του Γεντί Κουλέ μέχρι τις 16 Φεβρουαρίου 1968. Εκείνο το πρωινό οδηγήθηκε στο εκτελεστικό απόσπασμα, στο δάσος του Σέιχ Σου, τον τόπο που είχε συνδεθεί με τα εγκλήματα για τα οποία καταδικάστηκε. Σύμφωνα με τις μαρτυρίες και τα δημοσιεύματα που ακολούθησαν, λίγο πριν από την εκτέλεσή του φώναξε: «Μανούλα μου γλυκιά, είμαι αθώος».

Η υπόθεση δεν έπαψε να απασχολεί δημοσιογράφους, συγγραφείς και ερευνητές. Πολλοί αμφισβήτησαν ότι ο Παγκρατίδης ήταν πράγματι ο άνθρωπος που διέπραξε όλες τις επιθέσεις. Άλλοι υποστήριξαν ότι οι συνθήκες της ανάκρισης, οι καταγγελίες για κακομεταχείριση και τα κενά της δικαστικής διαδικασίας δημιουργούν σοβαρά ερωτήματα για την καταδίκη του.

 

Η υπόθεση συνέπεσε χρονικά με μια ιδιαίτερα ταραγμένη περίοδο για τη Θεσσαλονίκη, μετά και τη δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη το 1963. Η πολιτική ατμόσφαιρα της εποχής, οι σχέσεις αστυνομίας και παρακράτους και η ανάγκη να δοθούν απαντήσεις σε μια κοινωνία που φοβόταν, αποτελούν στοιχεία που έχουν εξεταστεί σε μεταγενέστερες έρευνες. Μέχρι σήμερα, δεν υπάρχει οριστική απάντηση που να κλείνει οριστικά τη συζήτηση για την ενοχή του Παγκρατίδη. Ο άνθρωπος που καταδικάστηκε ως ο «Δράκος του Σέιχ Σου» εκτελέστηκε, όμως το ερώτημα αν ήταν πράγματι ο δράστης όλων των εγκλημάτων εξακολουθεί να στοιχειώνει την ιστορία της Θεσσαλονίκης. Και ίσως αυτό να είναι το πιο σκοτεινό στοιχείο της υπόθεσης: ότι μαζί με έναν καταδικασμένο άνθρωπο, έμεινε πίσω και ένα μυστήριο που δεν λύθηκε ποτέ.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ