Από τον Απρίλιο του 2026, το Θέατρο Πορεία φιλοξενεί το «Άμλετ (machine)», τη νέα σκηνοθετική πρόταση της Σοφία Αντωνίου. Μια παράσταση που δεν ανεβάζει απλώς τον «Άμλετ» — τον αποδομεί, τον ξαναγράφει και τον φέρνει αντιμέτωπο με το σήμερα, μέσα από μια τολμηρή σύνθεση του έργου του Ουίλιαμ Σαίξπηρ με τη «Μηχανή Άμλετ» του Χάινερ Μίλερ.
Πρεμιέρα στις 19 Απριλίου.
«Δεν θέλω άλλο να πεθαίνω.
Δεν θέλω άλλο να σκοτώνω.
Θέλω να είμαι μηχανή.»
Η Αντωνίου, μετά τον πολυσυζητημένο «Οιδίποδα Τύραννο» και τη δυναμική της παρουσία στο Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου 2025, επιστρέφει με μια δραματουργία που λειτουργεί σαν ρήγμα. Το «Άμλετ (machine)» είναι μια παράσταση μέσα σε μια παράσταση — ή μάλλον ένας καθρέφτης που αντανακλά αδιάκοπα τον εαυτό του.
Ο Άμλετ δεν είναι πια μόνο ο πρίγκιπας της Δανίας. Είναι το συλλογικό μας φάντασμα. Σκηνοθετεί τη δική του κατάρρευση, επαναλαμβάνει την ιστορία του σαν χαλασμένος μηχανισμός και μας καλεί να αναμετρηθούμε με όσα επιμένουν να επιστρέφουν: την ενοχή, τη βία, τη μνήμη, την Ιστορία.
«Time is out of joint».
Ο χρόνος έχει εκτροχιαστεί — και μαζί του ο άνθρωπος.
Στη σκηνή, μια δυνατή ομάδα ηθοποιών: Μιχάλης Αφολαγιάν, Δημήτρης Καπουράνης, Γιάννης Κόραβος, Λωξάνδρα Λούκας, Aurora Marion, Κωνσταντίνος Μαυρόπουλος και Γιώργης Παρταλίδης. Μαζί συγκροτούν ένα πολυφωνικό σύνολο που αφηγείται ξανά και ξανά την ίδια ιστορία: την προσπάθεια ενός ανθρώπου να υπάρξει σε έναν κόσμο που καταρρέει μηχανικά.
Η παράσταση κινείται ανάμεσα στο θέατρο εν θεάτρω και τη μεταδραματική αποδόμηση. Ο λόγος του Σαίξπηρ συνομιλεί με τη θραυσματική γραφή του Μίλερ, δημιουργώντας ένα σκηνικό πεδίο μάχης — προσωπικό και πολιτικό ταυτόχρονα.
Η σκηνοθεσία τοποθετείται συνειδητά ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν, ως μια πράξη διαπραγμάτευσης: τι κρατάμε από τα ερείπια της Ευρώπης και τι επαναλαμβάνουμε σαν μηχανές;
Τις μεταφράσεις υπογράφουν ο Γιώργος Χειμωνάς και η Ελένη Βαροπούλου.
Σκηνικά και κοστούμια: Μαριλένα Καλαϊτζαντωνάκη.
Κίνηση: Ιωάννα Τουμπακάρη.
Μουσική σύνθεση: Jeph Vanger.
Φωτισμοί: Γιώργος Ιεραπετρίτης.
Το «Άμλετ (machine)» δεν υπόσχεται απαντήσεις. Υπόσχεται μια εμπειρία. Μια ανοιχτή σύγκρουση με τα φαντάσματά μας — τα προσωπικά, τα συλλογικά, τα ιστορικά.
Και ίσως, μέσα σε αυτή τη μηχανική επανάληψη, μια ρωγμή.
