Δεν μπορώ να το πιστέψω, δεν το χωράει το μυαλό μου, δεν μπορώ να συγχρονιστώ με αυτή την είδηση.
Από τη στιγμή που έμαθα για το ατύχημα του Σταύρου Φλώρου στον Άγιο Δομήνικο είμαι σε μια διαρκή σύγχιση. Δεν διαννοούμαι πως μπορεί να νιώθουν οι γονείς του, αρνούμαι να διαπραγματευτώ αυτόν τον ανείπωτο πόνο.
Ένα παιδί σαν τα κρύα τα νερά, όμορφος, καλόψυχος, με τόσα όνειρα για τη ζωή, για το μέλλον του. Πήγε στην άκρη του κόσμου να ζήσει την εμπειρία, να ζήσει την περιπέτεια και … τι;
Πως να μεταβοληθεί συναισθηματικά κάτι τέτοιο;
Ειλικρινά εύχομαι μέσα από την καρδιά μου να γίνει ότι καλύτερο, καταρχάς να αποφύγει τον κίνδυνο και έπειτα να γίνουν τα πάντα για να έχει μια λειτουργική ζωή.
Δεν μπορώ να το πιστέψω, αλήθεια.
