Από τη Θεοφανία Ανδρονίκου Βασιλάκη
Το Πάσχα τελείωσε. Θεωρητικά. Γιατί πρακτικά, το σώμα μας ακόμα κάνει ανακατατάξεις σαν να προσπαθεί να καταλάβει τι ακριβώς του κάναμε.
Ας το πούμε όπως είναι: δεν “φάγαμε λίγο παραπάνω”. Κάναμε γαστρονομικό Μαραθώνιο με στάσεις σε αρνί, κοκορέτσι, πατάτες, τζατζίκι, γλυκά “για να σβήσει”, μπύρες, και στο τέλος ένα τζιν “για την πέψη” — λες και είμαστε φαρμακοποιοί του εαυτού μας.
Και τώρα ερχόμαστε στην πιο αισιόδοξη ερώτηση της χρονιάς: πώς χωνεύουμε όλα αυτά;
1. Ξεκινάμε με την άρνηση
Το πρώτο στάδιο είναι να κοιταχτείς στον καθρέφτη και να πεις:
“Δεν έγινε και τίποτα.”
Ενώ το στομάχι σου ήδη έχει στείλει επίσημο εξώδικο.
2. Το περπάτημα της μετάνοιας
Ξαφνικά όλοι γινόμαστε αθλητές.
“Θα πάω μια βόλτα να χωνέψω.”
Η βόλτα διαρκεί 7 λεπτά και περιλαμβάνει:
- 2 στάσεις για ανάσα
- 1 σκέψη “μήπως να γυρίσω”
- και επιστροφή σπίτι με τη λογική ότι η βαρύτητα θα κάνει τη δουλειά
3. Το νερό-λύτρωση
Πίνουμε νερό σαν να προσπαθούμε να σβήσουμε πυρκαγιά εσωτερικής καύσης.
Spoiler: δεν είναι πυρκαγιά. Είναι κοκορέτσι.
4. Ο καφές της ελπίδας
“Θα πιω έναν καφέ να στρώσω.”
Ο καφές δεν στρώνει τίποτα. Απλά σε κάνει να συνειδητοποιήσεις πιο καθαρά το λάθος σου.
5. Η μεγάλη υπόσχεση
Και κάπου εδώ έρχεται το κλασικό:
“Από αύριο δίαιτα.”
Το οποίο μεταφράζεται σε:
- Δευτέρα: λίγο πιο ελαφριά
- Τρίτη: “έλα μωρέ Πάσχα ήταν ακόμα”
- Τετάρτη: ψάχνεις αν έχει μείνει τίποτα από τα γλυκά “για τα παιδιά”
6. Το πραγματικό μυστικό της πέψης
Ας είμαστε ειλικρινείς.
Δεν θα μας σώσει ούτε το νερό, ούτε η βόλτα, ούτε η προσευχή.
Θα μας σώσει μόνο ο χρόνος… και το γεγονός ότι κάθε Πάσχα όλοι κάνουμε το ίδιο λάθος μαζί, οπότε νιώθουμε λιγότερο ένοχοι.
