Από την Ιωάννα Σουλιώτη
Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν φτάνουν στο burnout ξαφνικά.
Δεν είναι μια απότομη κατάρρευση. Είναι μια σιωπηλή, σταδιακή αποσύνδεση από το σώμα.
Στην αρχή, αγνοούμε μικρά σημάδια.
Λίγη περισσότερη κούραση.
Λίγος ανήσυχος ύπνος.
Λίγη ένταση που «θα περάσει».
Το πρόβλημα δεν είναι ότι δεν ξέρουμε πότε κουραζόμαστε.
Το πρόβλημα είναι ότι έχουμε μάθει να μην το παίρνουμε στα σοβαρά.
Το σώμα μιλά πολύ πριν καταρρεύσει
Από επιστημονική σκοπιά, το σώμα λειτουργεί προγνωστικά.
Πριν εμφανιστεί έντονο στρες, πριν απορρυθμιστεί η υγεία, πριν «πέσει» η ενέργεια, το νευρικό σύστημα στέλνει σήματα.
Μερικά από τα πιο συχνά σημάδια που βλέπω να αγνοούνται:
- κόπωση που δεν βελτιώνεται με ύπνο
- ευερεθιστότητα χωρίς εμφανή αιτία
- δυσκολία συγκέντρωσης
- ένταση στον αυχένα, στο διάφραγμα, στη γνάθο
- πεπτικές ενοχλήσεις
- αίσθηση ότι «δεν προλαβαίνω να χαλαρώσω ποτέ πραγματικά»
Δεν πρόκειται για τυχαία συμπτώματα.
Είναι ενδείξεις ότι το σώμα λειτουργεί για μεγάλο διάστημα σε συνθήκες στρες.
Τι συμβαίνει πραγματικά στο νευρικό σύστημα
Όταν το στρες γίνεται χρόνιο, το αυτόνομο νευρικό σύστημα παραμένει ενεργοποιημένο στη λειτουργία «μάχης ή φυγής».
Σε αυτή την κατάσταση:
- η κορτιζόλη παραμένει αυξημένη
- η πέψη υπολειτουργεί
- ο ύπνος γίνεται επιφανειακός
- η αποκατάσταση περιορίζεται
Αυτό εξηγεί γιατί πολλοί άνθρωποι λένε:
«Ξεκουράζομαι, αλλά δεν ανακουφίζομαι».
Το σώμα δεν χρειάζεται περισσότερη προσπάθεια.
Χρειάζεται αλλαγή κατάστασης.
Γιατί αγνοούμε τα σημάδια;
Υπάρχει ένας λόγος που πολλοί συνεχίζουν παρότι το σώμα φωνάζει.
Έχουμε μάθει να εκτιμούμε την αντοχή περισσότερο από τη ρύθμιση.
Στην κουλτούρα μας:
- το να πιέζεσαι θεωρείται φυσιολογικό
- το να επιβραδύνεις θεωρείται αδυναμία
- το να ακούς το σώμα θεωρείται πολυτέλεια
Κι όμως, από την οπτική της ολιστικής υγείας, η ικανότητα να αναγνωρίζεις πότε χρειάζεσαι παύση είναι δεξιότητα αυτορρύθμισης, όχι ένδειξη αδυναμίας.
Πώς αρχίζουμε να ακούμε ξανά το σώμα
Η ακρόαση του σώματος δεν απαιτεί μεγάλες αλλαγές.
Απαιτεί σταθερή, ήπια προσοχή.
Μερικά πρώτα βήματα:
- Παρατήρησε πότε κρατάς την αναπνοή σου μέσα στη μέρα.
- Δες αν η κούραση εμφανίζεται συγκεκριμένες ώρες.
- Αναρωτήσου: «Αυτό που κάνω τώρα, με φορτίζει ή με στηρίζει;»
- Δώσε σημασία στο πώς ξυπνάς, όχι μόνο στο πόσες ώρες κοιμάσαι.
Αυτές οι παρατηρήσεις δεν είναι ανάλυση.
Είναι σύνδεση.
Η ουσία του wellness βρίσκεται πριν τα συμπτώματα
Το ουσιαστικό wellness δεν ξεκινά όταν κάτι «χαλάσει».
Ξεκινά στο σημείο που επιλέγουμε να μην προσπεράσουμε το μήνυμα.
Το σώμα δεν ζητά τελειότητα.
Ζητά συνθήκες.
Συνθήκες για ρύθμιση.
Για αποφόρτιση.
Για επαναφορά στην ισορροπία σώματος και νου.
Αυτός είναι ο άξονας της δουλειάς μου και όσα μοιράζομαι και στο ioannasoulioti.com: μια προσέγγιση wellness που προηγείται της εξάντλησης, αντί να έρχεται ως αντίδραση σε αυτήν.
Ίσως, τελικά, το πιο σημαντικό πράγμα που μπορούμε να κάνουμε για την υγεία μας είναι να σταματήσουμε να αγνοούμε το πρώτο «φτάνει».
