Πρωί πρωί και ξυπνάς με τη διάθεση να κατακτήσεις τον κόσμο και όχι μόνο, στη βραδιά κοριτσιών που έχεις κανονίσει με τις φίλες σου. Εργένισσα ή μη, το outfit οφείλει να σε βγάλει ασπροπρόσωπη! Αυτή τη βραδιά (όπου όλες επιτέλους συντονιστήκατε) την περίμενες καιρό και μόνο στη σκέψη, ένα τεράστιο χαμόγελο καρφιτσώνεται στο στόμα σου!
Τουλάχιστον μέχρι να φτάσεις μπροστά στη ντουλάπα σου. Εκεί συμβαίνει το θαύμα της σύγχρονης μυθολογίας: ανοίγεις και συνειδητοποιείς ότι… δεν έχεις τίποτα να φορέσεις, παρά το γεγονός ότι η ντουλάπα είναι γεμάτη. Πλήρης, υπερπλήρης, σαν το σπίτι ενός fashion blogger που δεν ξέρει πώς να πει «όχι» στις εκπτώσεις.
Ξεκινάς να ψάχνεις. Παίρνεις ένα φόρεμα και σκέφτεσαι: «Α, αυτό θα πάει». Το κρατάς λίγο, το ξανακοιτάς, το ξαναγυρνάς στη θέση του. Γιατί; Δεν ξέρεις. Ίσως γιατί θυμήθηκες ότι το φόρεσες σε εκείνο το τραγικό πάρτι που δεν θέλεις ποτέ να ξαναθυμηθείς. (Ναι, εκείνος ο γοητευτικός μουσάτος που σε κοίταζε λάγνα, ώσπου να σε ρωτήσει αν ο κολλητός σου που έπινε το ποτό του νυστάζοντας, είναι ελεύθερος).
Μετά περνάς στη φάση: «Α, αυτό το παντελόνι! Μου κάνει ωραία πόδια και πάει και με μποτάκι με το κρύο που έβαλε προν βγει καλά καλά ο Σεπτέμβρης».
Φανταστικό όντως, αλλά φορώντας το συνειδητοποιείς ότι έχει συρρικνωθεί μυστηριωδώς. Σαν να πήγε για διακοπές στο dimension των ρούχων και γύρισε δύο νούμερα μικρότερο. Και τότε αρχίζεις να κοιτάς ένα λεπτό πουλόβερ που νόμιζες αθώο – αλλά εκείνο αποφάσισε να αποκτήσει abstract λεκέδες σαν να έπεσε πάνω του ο πίνακας ενός ατσούμπαλου ζωγράφου.
Κάθε ρούχο που πιάνεις σε κοροϊδεύει. Τα t-shirts σου έχουν πάρει προσωπικότητα και σου λένε «Δεν είσαι έτοιμη για μένα σήμερα». Τα παλιά σου τζιν κοιτάζουν με λύπη, θυμίζοντάς σου τις εποχές που τα φορούσες και ήσουν πιο αδύνατη. Και το φόρεμα που αγόρασες γιατί ήταν “cute” από το ίντερνετ; Ναι, αυτό που μοιάζει με σακούλα απορριμμάτων στο σώμα σου, έχει αποφασίσει να ζωντανέψει ως αστείο στην καθημερινότητά σου.
Φυσικά, δεν μπορούμε να ξεχάσουμε τις αξεσουάρ φάσεις. Σκουλαρίκια που μοιάζουν να εξαφανίστηκαν σε παράλληλο σύμπαν, τσάντες που έχουν κρυφτεί γιατί βαρέθηκαν να σε βλέπουν να παίρνεις πάντα την ίδια, και παπούτσια που έχουν αποφασίσει ότι θα εμφανιστούν μόνο σε special occasions… που ποτέ δεν έρχονται.
Κι εκεί, τη στιγμή που σκέφτεσαι να παραιτηθείς και να φορέσεις το πρώτο που βλέπεις (aka φόρεμα με πιτζάμες), καταλαβαίνεις την αλήθεια: η ντουλάπα δεν φταίει. Φταις εσύ, που αγόραζες ρούχα γιατί ήταν “cute”, “σε έκπτωση” ή “μόνο για μία φορά στη ζωή σου θα το φορέσεις”, χωρίς ποτέ να κοιτάς αν ταιριάζουν με κάτι άλλο. Και έτσι ξεκινάει κάθε μέρα η ίδια μάχη: εσύ εναντίον της ντουλάπας, και η ντουλάπα πάντα να κερδίζει… με στιλ.
Μάθημα της ημέρας; Η ντουλάπα μας διδάσκει υπομονή, επιμονή και – κυρίως – να μην κάνουμε shopping therapy πριν το πρωινό καφέ.
