Στο «Εγώ» φιλοξενούμε τη συγγραφέα κυρία Αγλαΐα Κληρονόμου, με αφορμή το βιβλίο της «Το ρεμέντιο του έρωτα», που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Bell, στη σειρά Silk. Με καταγωγή απ’ την Κεφαλονιά και την Κρήτη, μεγαλωμένη με βιβλία και έντονη φαντασία, η συγγραφέας έρχεται με μια ιστορία έρωτα, απώλειας, πάθους και βαθιάς επούλωσης. Η Λιζέτα, μια νεαρή δασκάλα που κουβαλά απώλειες και τραύματα, φτάνει στην Κεφαλονιά αναζητώντας μια νέα αρχή. Εκεί συναντά τον Γεράσιμο, έναν άντρα που έχει αφήσει πίσω του μια λαμπρή πορεία για να σταθεί δίπλα σε ένα παιδί που τον χρειάζεται.
Συνέντευξη στη Νεκταρία Βαρσαμή-Πουλτσίδη
Κυρία Κληρονόμου, ο τίτλος «Το ρεμέντιο του έρωτα» κουβαλά ήδη μέσα του την έννοια του γιατρικού. Τι θέλατε να πείτε με αυτή τη λέξη; Ότι ο έρωτας θεραπεύει ή ότι πρώτα μάς αναγκάζει να δούμε καθαρά τις πληγές μας;
Α.Κ.: Στο δικό μου μυαλό, ο έρωτας λειτουργεί πάντα ως γιατρικό. Ψάχνοντας λέξεις και ιδιωματισμούς από τα νησιά του Ιονίου, μόλις συνάντησα το «ρεμέντιο», ένιωσα αμέσως ότι ήταν ο ιδανικός τίτλος για το μυθιστόρημά μου. Ο έρωτας έχει αυτή την ικανότητα, από τη μία να μας αποδυναμώνει, φανερώνοντάς μας τα όριά μας, και από την άλλη μας αναγκάζει να αντικρίσουμε τις πληγές μας. Κι όταν πια έχεις ανακαλύψει τι είναι αυτό που σε πονάει, ο μόνος δρόμος που σου απομένει είναι η ίαση.
Η Λιζέτα φτάνει στην Κεφαλονιά ως αναπληρώτρια δασκάλα, αναζητώντας μια νέα αρχή, αλλά στην πραγματικότητα κουβαλά μέσα της ένα παρελθόν που δεν έχει σωπάσει. Πόσο δύσκολο ήταν να χτίσετε μια ηρωίδα που χαμογελά, προσφέρει φως στα παιδιά, αλλά μέσα της παλεύει ακόμη με σκοτάδια της;
Α.Κ.: Η Λιζέτα, παρά το δύσκολο παρελθόν που κουβαλούσε , είχε την τύχη να μεγαλώσει σε ένα περιβάλλον γεμάτο αγάπη. Μπορεί να μην ήταν η ιδανική αγάπη, όπως αποδεικνύεται στη συνέχεια, αλλά της χάρισε ευτυχισμένα παιδικά χρόνια. Αυτή η βάση διαμόρφωσε έναν χαρακτήρα με τεράστιο απόθεμα ψυχής. Οι δυσκολίες, ευτυχώς, δεν τη σκλήρυναν. Άλλωστε, όπως αναφέρεται και στο βιβλίο, οι άνθρωποι με τις περισσότερες ρωγμές είναι συχνά εκείνοι που σκορπίζουν γύρω τους το περισσότερο φως. Η Λιζέτα, όσο κι αν πονούσε εσωτερικά, έκανε τη συνειδητή επιλογή να είναι φως.
Ο Γεράσιμος είναι ένας άντρας που έχει εγκαταλείψει μια σημαντική πορεία στον χώρο της πολιτικής για να επιστρέψει στην πατρίδα του και να σταθεί δίπλα σε ένα μικρό αγόρι. Θέλατε μέσα από εκείνον να δείξετε πως η αληθινή δύναμη δεν βρίσκεται πάντα στη δημόσια επιτυχία, αλλά στις προσωπικές ευθύνες που αναλαμβάνει κανείς;
Α.Κ.: Ο πραγματικός χαρακτήρας ενός ανθρώπου φαίνεται από τον τρόπο που διαχειρίζεται την καθημερινότητα και, κυρίως, από το πώς στέκεται δίπλα σε όσους τον έχουν ανάγκη. Δυστυχώς, η δημόσια εικόνα και η εξουσία συχνά αλλοιώνουν τους ανθρώπους. Ο Γεράσιμος, ευτυχώς, κράτησε αναλλοίωτες τις αξίες του και, όταν οι περιστάσεις το απαιτούσαν, δεν δίστασε να κάνει ένα βήμα πίσω στην καριέρα του. Επέλεξε συνειδητά την ουσιαστική προσφορά απέναντι στους δικούς του ανθρώπους.
Αγλαΐα Κληρονόμου: Ένα αισθηματικό μυθιστόρημα για τις πληγές που δεν φαίνονται, τον έρωτα που έρχεται σαν θάλασσα και τους ανθρώπους που γίνονται γιατρικό ο ένας για τον άλλον.
Η Κεφαλονιά, μυρίζει γιασεμί, Ρομπόλα, θάλασσα, φως, παράδοση, ντοπιολαλιά. Πόσο σημαντικό ήταν για εσάς το νησί να γίνει ζωντανό σώμα της ιστορίας και όχι απλώς ένας όμορφος τόπος για να εξελιχθεί ένας έρωτας;
Α.Κ.: Η Κεφαλονιά είναι ο τόπος καταγωγής μου και την αγαπώ βαθιά. Όταν αποφάσισα να ξετυλίξω εκεί την ιστορία μου, η πρόθεσή μου δεν ήταν να τη χρησιμοποιήσω απλώς ως ένα όμορφο σκηνικό, αλλά να «μεταφερθούμε» εκεί μέσα από τις σελίδες. Ήθελα να μοιραστώ με τους αναγνώστες τις εικόνες που έχουν χαραχτεί στη μνήμη μου, τους ήχους, τις γεύσεις και τις μυρωδιές του. Το γεγονός ότι οι ίδιοι οι αναγνώστες μού λένε τώρα πως ένιωσαν το νησί να ζωντανεύει δίπλα τους, είναι για μένα η μεγαλύτερη δικαίωση.
Η ιστορία σας στηρίζεται σε μυστικά που ξεκινούν από το παρελθόν και καθορίζουν το παρόν των ηρώων, χωρίς εκείνοι να το γνωρίζουν από την αρχή. Πιστεύετε ότι ο άνθρωπος μπορεί να αγαπήσει αληθινά όταν δεν έχει ακόμη συμφιλιωθεί με όσα κουβαλά;
Α.Κ.: Ο έρωτας μπορεί να γεννηθεί ξαφνικά, χωρίς να σε απασχολεί το παρελθόν ή τα βιώματά σου. Για να περάσεις όμως από τον αρχικό ενθουσιασμό στην αληθινή αγάπη, αναζητάς κάτι πολύ πιο βαθύ και στέρεο. Αν υπάρχουν κρυμμένα μυστικά και απωθημένα, λειτουργούν όπως το θαλασσινό νερό στα φυτά. Το αλάτι, αργά ή γρήγορα, τα μαραίνει. Η αγάπη, για να χτίσει γερές βάσεις, χρειάζεται φως και αλήθεια. Όταν όμως έχεις δίπλα σου έναν σύντροφο έτοιμο να μοιραστεί τα βάρη που κουβαλάς και να σε βοηθήσει να νικήσεις τις ανασφάλειές σου, τότε είναι που η αγάπη βρίσκει τον τρόπο να ριζώσει και να αντέξει στα πάντα.
Στο βιβλίο υπάρχει έντονο πάθος, αλλά και ανάγκη για οικογένεια, αποδοχή, ασφάλεια και συγχώρεση. Πώς ισορροπήσατε ανάμεσα στον ερωτισμό και στο βαθύτερο συναισθηματικό κομμάτι της ιστορίας, ώστε το ένα να μην ακυρώνει το άλλο;
Α.Κ.: Δεν ήταν ιδιαίτερα εύκολο να κρατηθούν οι ισορροπίες. Οδηγός μου ήταν ο τρόπος που αυτές οι έννοιες εναλλάσσονται στην πραγματικότητα. Υπάρχουν περιόδοι που το πάθος μάς τυφλώνει και παίρνει ολοκληρωτικά τα ηνία, αλλά και στιγμές που η ανάγκη για ασφάλεια, αποδοχή και συγχώρεση γίνεται η απόλυτη προτεραιότητά μας. Με αυτόν τον γνώμονα έχτισα την εξέλιξη της ιστορίας, επιδιώκοντας οι ήρωές μου να παραμείνουν αληθινοί και πολυδιάστατοι.
Πιστεύετε ότι η δύναμη της λογοτεχνίας και ειδικά του αισθηματικού μυθιστορήματος μπορεί από μόνη της να αναδιαμορφώσει τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι βλέπουν τα βιβλία, τον έρωτα και την ανάγνωση; Ποια είναι η δική σας άποψη;
Α.Κ.: Πάντα πίστευα πως όλες οι μορφές της λογοτεχνίας έχουν τη δύναμη να επηρεάσουν τον τρόπο που σκέφτονται οι άνθρωποι. Το πρόβλημα που εντοπίζω, όμως, είναι πως οι περισσότεροι δεν αφήνουμε τις ιστορίες να μιλήσουν μέσα μας. Η βιασύνη με την οποία κάνουμε τα πάντα στη ζωή μας, μας επηρεάζει και στην ανάγνωση. Δεν δίνουμε τον χρόνο στον εαυτό μας να αφομοιώσει και να αποδεχτεί ή να απορρίψει αυτό που διαβάζει. Ειδικότερα, όσον αφορά τα αισθηματικά μυθιστορήματα, δυστυχώς αντιλαμβάνομαι πως πολλοί τα διαβάζουν για να καλύψουν την έλλειψη προσωπικής επαφής στη ζωή τους, δημιουργώντας προσδοκίες ανέφικτες, που τις περισσότερες φορές τους απογοητεύουν. Είναι όμορφο να αφηνόμαστε στη μαγεία ενός μυθιστορήματος, όχι όμως να το χρησιμοποιούμε ως υποκατάστατο μιας πραγματικότητας που δεν μας καλύπτει. Τα βιβλία μπορούν να μας βοηθήσουν να εξελιχθούμε, αρκεί το μυαλό και η ψυχή μας να είναι δεκτικά.
