Από τη Θεοφανία Ανδρονίκου Βασιλάκη
Είναι από αυτές τις μέρες που θες να ξυπνήσεις στην ώρα σου, αλλά ο φορτιστής του κινητού έχει άλλη άποψη (στραβοκοιμήθηκε και αυτός) το ξυπνητήρι δεν χτυπά ποτέ και το Samsung σου κείτεται με μαύρη οθόνη διψώντας για ρεύμα.
Έπρεπε ήδη να βάφεσαι στο αμάξι στον δρόμο για τη δουλειά και εσύ κοιτάζεσαι στον καθρέφτη του μπάνιου με το μαλλί σου να θυμίζει κοινωνικό πείραμα και το μόνο που λειτουργεί σωστά είναι το άγχος σου. Η μέρα υπόσχεται να είναι πιο βασανιστική και από αποτρίχωση μπικίνι με κερί, αλλά -που θα πάει- θα ισιώσει το πρόγραμμα που σπάνια καταφέρνεις να χωρέσεις μες στο 24ωρο.
«Άργησα στη δουλειά. Τι λέμε τώρα;»
–«Η γιαγιά μου σκόνταψε χτες το βράδυ σε ένα έπιπλο, έπεσε, έσπασε το ισχίο της και πέρασα όλη τη νύχτα άυπνη και κλαίγοντας στο πλευρό της ώσπου να συνέλθει από τη νάρκωση του χειρουργείου»
-Πριν δυο μήνες είπες πως πέθανε από βαθιά γηρατειά και τελευταία της επιθυμία ήταν να σκορπιστεί η στάχτη της στον Όλυμπο, όταν ήθελες να κολλήσεις ρεπό για να πας με τον Γιώργο Σκιάθο.
-«Είναι η άλλη μου γιαγιά, της μάνας μου, η αγαπημένη»
-Αυτήν την «έθαψες» πέρυσι που έκανε bachelor η Βάλια στη Μύκονο και έκανες να συνέλθεις τρεις εργάσιμες από το overdose. (Ορκιζόσουν να μη δεις γυμνό τον Μπράντλει Κούπερ αν ξανά πιείς βότκα. Ξέχασες;)
–«Ωραία, τότε θα πω ότι με έπιασε λάστιχο».
-Μόνο αν το αμάξι σου είναι τριαξονικό και έχει 8 ρόδες. Τόσα λάστιχα σε «έχουν πιάσει» τους τελευταίους μήνες.
-«Χμ. Ίσως πόνοι περιόδου που δεν μπορείς να σηκωθείς από το κρεββάτι».
-Ναι, αν ήσουν γάτα που έχουν περίοδο δυο φορές το μήνα. Πριν δυο εβδομάδες το ίδιο είπες.
-«Ε, τέλος! Θα πω την αλήθεια!»
Ο διευθυντής σου περιορίστηκε να κουνήσει παραιτημένος μερικές φορές το κεφάλι του και να σε ενημερώσει ότι θα μείνεις μια ώρα παραπάνω μιας και τα deadlines δεν δίνουν συγχωροχάρτι.
-«Ουφ, φτηνά τη γλίτωσα» σκέφτεσαι, αλλά το επόμενο δευτερόλεπτο συνειδητοποιείς ότι έχεις κλείσει personal με εκείνον τον κούκλο τον γυμναστή μια ώρα μετά τη δουλειά και έχεις ήδη προπληρώσει το μάθημα.
Μόνο ένας τρόπος υπάρχει για να προλάβεις. Να τελειώσεις τη δουλειά μια ώρα νωρίτερα.
Στο γραφείο
Επτά ώρες αργότερα, έχεις τυφλωθεί από τόσες ώρες στον υπολογιστή, το στομάχι σου έχει παίξει όλους του ρυθμούς που μπορούν να βγουν από ένα ταμπούρλο, ρουφάς χρησιμοποιημένα terea στο iqos σου και έχεις χιλιοτσακίσει με τα δόντια σου το καλαμάκι του καφέ που έχει τελειώσει το πρώτο δίωρο.
–«Τέλος!» Ένας ήχος ανακούφισης που τρόμαξε μέχρι και σένα βγαίνει από τα χείλη σου και περνάς στο γραφείο του διευθυντή με το ύφος του Ντόναλντ Τραμπ όταν κατάφερε να τελειώσει τον πόλεμο στη Γάζα.
-«Εεεεεε! Να προλάβω τον personal θέλω, όχι να πάρω Νόμπελ»
Στο γυμναστήριο…
Ο Αλέξανδρος σε περιμένει στο μάθημα με τις στενές του φόρμες και εσύ προσπαθείς να ξεθολώσεις τα μάτια σου για να μετρήσεις έναν έναν τους μυς πάνω του. Καταπίνεις έναν αναστεναγμό και ψάχνεις το κουράγιο να του χαμογελάσεις.
-«Σήμερα θα κάνουμε πόδια. Ξάπλωσε»
Και ξάπλωσες για τους λάθος-όπως πάντα- λόγους και το μόνο που ήθελες ήταν ένα σεντόνι και ένα πουπουλένιο μαξιλάρι να μείνεις εκεί μέχρι να ξεκουραστεί και το τελευταίο κύτταρο σου.
Φεύγεις από το γυμναστήριο κλαίγοντας τα λεφτά που πέταξες, μιας και το μάθημα εξελίχθηκε σε συνεδρία με σένα να λες τον πόνο σου στον Αλέξανδρο και εκείνος να ανεβοκατεβάζει το κεφάλι του κάνοντας πως τον ενδιαφέρει, κοιτώντας με κλεφτές ματιές το ρολόι του.
Στο σούπερ μάρκετ
-«Τι θα φάμε σήμερα;»
Σε μια γρήγορη ανασκόπηση της ημέρας συνειδητοποιείς ότι έχεις πιει δυο καφέδες, οκτώ καραμέλες από την υποδοχή-που σίγουρα βρίσκονται εκεί τρία χρόνια- ένα handmade πρωτεινικο κουλουράκι της Αντριάννας που έφτυσες στο καλαθάκι-Χριστέ μου με γύψο το έφτιαξε;- και δυο αποξηραμένα δαμάσκηνα που βρήκες στο συρτάρι σου ανάμεσα σε κάτι συνδετήρες.
-«Πρέπει να ελέγξω την πείνα μου και να μην παρασυρθώ σε υδατανθρακικά όργια» ορκίζεσαι, αυτή τη φορά στα μαλλιά του Ρόμπερτ Πάτινσον και μπαίνεις με αυτοπεποίθηση στο σούπερ μάρκετ.
Στο σπίτι…
–«Υπάρχει περίπτωση κάποιος να χωνέψει σε λιγότερο από τρεις μήνες μισό λίτρο κρέμα γάλακτος, ένα τέταρτο μπέικον, μισό κιλό τυριά και δυο μερίδες μακαρόνια;»
Οι αντιστάσεις σου κάμφθηκαν στο πρώτο δευτερόλεπτο, τη στιγμή που από τη σκέψη σου πέρασε μια αχνιστή καρμπονάρα την οποία απόλαυσες με τρία ποτήρια κρασί και λίγο πριν μπεις στον πειρασμό να παραγγείλεις μια κρέπα σοκολάτα για να τελειώσει σωστά το γαστριμαργικό όργιο, θυμήθηκες τα μαγιό που δεν σου έκαναν ούτε φέτος και αρκέστηκες σε ένα ζουμερό αχλάδι μήπως και ξεπεράσεις την ασύλληπτη επιθυμία σου για γλυκό.
Δεν την ξεπέρασες, αλλά τουλάχιστον βεβαιώθηκες ότι το τηλέφωνο σου φορτίζει κανονικά, η ώρα αφύπνισης είναι σωστή και το πουπουλένιο μαξιλάρι σου έτοιμο να σε υποδεχθεί.
Καληνύχτα.
Μην προσπαθήσεις να “σκεφτείς θετικά”. Δεν είμαστε σε σεμινάριο αυτοβελτίωσης. Πες στον εαυτό σου την αλήθεια:
“Σήμερα, είμαι άνθρωπος, όχι superwoman. Αν βγω ζωντανή, θα το θεωρήσω επιτυχία.”
Φτιάξε καφέ, πάρε μια μπουκιά από κάτι που περιέχει περισσότερη ζάχαρη απ’ ό,τι έχει η προσωπικότητά σου, και δώσε στον εγκέφαλό σου το καύσιμο που χρειάζεται για να μην ανοίξεις το παράθυρο και εξαφανιστείς μέσα στη μέρα.
☕ Βήμα 2: Απόφυγε κάθε άτομο που ξεκινά φράσεις με «χαλάρωσε»
Αν κάποιος σου πει “χαλάρωσε”, “μην το παίρνεις τόσο προσωπικά” ή “δεν είναι τίποτα σπουδαίο”, απομακρύνσου. Αυτά είναι σημάδια τοξικής ηρεμίας.
Αν δεν μπορείς να το αποφύγεις, απάντησε με το βλέμμα εκείνο που λέει “σκέφτομαι πώς θα ήσουν ως χαρακτήρας σε true crime ντοκιμαντέρ”.
📞 Βήμα 3: Αν κάτι δεν λειτουργεί, απλά… πάτα το κουμπί
Όχι, δεν μιλάμε για “reset στη ζωή” — μιλάμε για το κουμπί του Wi-Fi, του υπολογιστή ή του ασανσέρ που κόλλησε.
Το 80% των προβλημάτων λύνονται με το να πατήσεις το κουμπί off–on. Το υπόλοιπο 20% απαιτεί κρασί.
💅 Βήμα 4: Εφάρμοσε την τεχνική του “προσωρινού νοητικού διαλείμματος”
Όταν νιώθεις ότι θα εκραγείς, μην το κάνεις — πάρε το κινητό σου, μπες στο TikTok, δες ένα βίντεο με σκύλο που μιμείται άνθρωπο και θυμήσου: ο κόσμος μπορεί να καταρρέει, αλλά τουλάχιστον δεν είσαι εσύ εκείνη που φόρεσε το παντελόνι ανάποδα στη δουλειά. (Ή μήπως είσαι; Δεν πειράζει, έχει τύχει και σε καλύτερους.)
🧘♀️ Βήμα 5: Βρες ένα “αντίδοτο ρουτίνας”
Δεν χρειάζεται να κάνεις διαλογισμό ή να ανάψεις αρωματικά κεριά (εκτός αν το άρωμα είναι “σοκολατόπιτα”).
Απλώς βρες ένα μικρό, γελοία απλό πράγμα που σε κάνει να ηρεμείς: ένα τραγούδι, ένα meme, ή μια φίλη που θα σου πει “κι εγώ τα ίδια, αλλά φόρεσα κραγιόν”.
Αυτά τα μικρά “αντίδοτα” είναι το ψυχολογικό ντεπόν της καθημερινότητας.
🍫 Βήμα 6: Επανάλαβε το μάντρα
“Δεν θα χάσω την ψυχραιμία μου. Θα χάσω μόνο λίγο χρόνο, ίσως και μια κάλτσα.”
Αν καταφέρεις να φτάσεις το βράδυ χωρίς να έχεις βρίσει κανέναν φωναχτά και χωρίς να έχεις κάψει θερμίδες από ένταση, είσαι επίσημα βετεράνος της ζωής.
💖 Επίλογος
Κάθε μέρα που όλα πάνε στραβά είναι στην πραγματικότητα ένα crash test αντοχής. Δεν χρειάζεται να την κερδίσεις. Αρκεί να μην την αφήσεις να σε κάνει να σπάσεις τα νεύρα σου — ή τη δίαιτα σου.
Γιατί, στο τέλος της μέρας, το πιο δυνατό όπλο μιας γυναίκας είναι το χιούμορ της.
(Και λίγο cheesecake, αλλά ας μη το πούμε δυνατά.)
Θες να το προσαρμόσω σαν στήλη περιοδικού (π.χ. “Άρωμα από το παρελθόν” ύφος) ή σαν blog post με πιο σύγχρονη, χαλαρή γλώσσα;
You said:
