Πόσες φορές χρειάζεται να χάσεις τον εαυτό σου μέχρι να αποφασίσεις να τον ξαναβρείς;

Αν σου αρέσουν τα άρθρα μας, κάνε
κλικ εδώ
για να μας προσθέσεις στις Google πηγές σου και να μας διαβάζεις πιο συχνά!

Υπάρχει μια στιγμή στη ζωή μιας γυναίκας που κοιτάζει τον εαυτό της στον καθρέφτη και αναρωτιέται πότε ακριβώς έπαψε να είναι εκείνη που κάποτε γνώριζε. Δεν συνέβη ξαφνικά. Δεν υπήρξε κάποια μεγάλη καταστροφή, ένας εκκωφαντικός χωρισμός ή μια δραματική ανατροπή. Ήταν μικρές, καθημερινές υποχωρήσεις. Ένα «δεν πειράζει» παραπάνω. Ένα «όπως θέλεις εσύ». Ένα όνειρο που αναβλήθηκε. Μια επιθυμία που μπήκε στο συρτάρι.

Και κάπως έτσι, χωρίς να το καταλάβει, άρχισε να εξαφανίζεται από την ίδια της τη ζωή.

Η γυναίκα που ήταν πάντα εκεί για όλους

Από μικρές μάθαμε να είμαστε καλά κορίτσια. Να μη στενοχωρούμε τους άλλους, να μη δημιουργούμε προβλήματα, να κάνουμε υπομονή. Μεγαλώνοντας, οι απαιτήσεις απλώς άλλαξαν όνομα. Έγιναν οικογένεια, σχέση, παιδιά, δουλειά, υποχρεώσεις.

Μάθαμε να θυμόμαστε τα γενέθλια όλων, αλλά να ξεχνάμε τις δικές μας επιθυμίες. Να αντιλαμβανόμαστε τη θλίψη των άλλων πριν καν μιλήσουν, αλλά να αγνοούμε τη δική μας εξάντληση. Να βρίσκουμε χρόνο για κάθε άνθρωπο που μας χρειάζεται, εκτός από εκείνον που βλέπουμε καθημερινά στον καθρέφτη.

Και το χειρότερο; Κάποια στιγμή αρχίσαμε να πιστεύουμε πως αυτό είναι αγάπη.

Όμως η αγάπη δεν θα έπρεπε να απαιτεί την εξαφάνισή μας.

Πότε η υπομονή γίνεται παραίτηση;

Υπάρχει μια λεπτή γραμμή ανάμεσα στον συμβιβασμό και στην αυτοεγκατάλειψη. Οι σχέσεις χρειάζονται υποχωρήσεις, αλλά όταν υποχωρεί πάντα ο ίδιος άνθρωπος, κάποια στιγμή δεν του απομένει χώρος να σταθεί.

Πόσες γυναίκες έμειναν σε σχέσεις που δεν τις έκαναν ευτυχισμένες, επειδή φοβήθηκαν τη μοναξιά; Πόσες εγκατέλειψαν επαγγελματικά όνειρα επειδή κάποιος τους είπε ότι ήταν αργά; Πόσες χαμογέλασαν σε ένα οικογενειακό τραπέζι, ενώ μέσα τους ήθελαν απλώς να σηκωθούν και να φύγουν;

Δεν είναι όλες οι υποχωρήσεις λάθος. Αλλά όταν η υπομονή γίνεται μόνιμη κατάσταση και η χαρά μια μακρινή ανάμνηση, ίσως χρειάζεται να αναρωτηθούμε τι ακριβώς προσπαθούμε να διατηρήσουμε.

Μια σχέση; Μια εικόνα; Ή την έγκριση ανθρώπων που έχουν συνηθίσει να μας θεωρούν δεδομένες;

Η ενοχή του να επιλέγεις τον εαυτό σου

Το παράδοξο είναι ότι μια γυναίκα μπορεί να αφιερώσει δεκαετίες στους άλλους και να αισθανθεί ενοχές την πρώτη φορά που θα πει «σήμερα θέλω να κάνω κάτι για μένα».

Ένα ταξίδι μόνη της. Ένα καινούργιο ξεκίνημα. Ένα «όχι» χωρίς εξηγήσεις. Μια απόφαση που δεν θα περάσει από την έγκριση ολόκληρης της οικογένειας.

Και τότε αρχίζουν οι ερωτήσεις. «Τι έπαθες ξαφνικά;», «Δεν ήσουν έτσι εσύ», «Μήπως έχεις γίνει εγωίστρια;».

Όχι. Ίσως απλώς άρχισες να θυμάσαι ποια ήσουν πριν συνηθίσεις να ζεις σύμφωνα με τις ανάγκες των άλλων.

Δεν είναι εγωισμός να θέλεις μια ζωή που να σε χωράει. Δεν είναι αχαριστία να αναγνωρίζεις ότι κάτι δεν σε κάνει πια ευτυχισμένη. Και δεν είναι προδοσία απέναντι στους ανθρώπους που αγαπάς να αγαπήσεις επιτέλους και τον εαυτό σου.

Δεν υπάρχει ηλικία για μια δεύτερη αρχή

Έχουμε μια παράξενη συνήθεια να αντιμετωπίζουμε την ηλικία σαν ημερομηνία λήξης. Στα είκοσι πρέπει να ονειρεύεσαι, στα τριάντα να αποφασίζεις, στα σαράντα να έχεις κατασταλάξει και μετά τα πενήντα, υποτίθεται, να αποδέχεσαι όσα έχεις.

Ποιος έγραψε αυτούς τους κανόνες;

Μια γυναίκα μπορεί να ερωτευτεί στα εξήντα, να αλλάξει δουλειά στα πενήντα πέντε, να αρχίσει σπουδές στα εβδομήντα. Μπορεί να αλλάξει σπίτι, πόλη, συνήθειες, ακόμη και τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται την ευτυχία.

Δεν χρειάζεται να γκρεμίσει όσα έχτισε για να ξαναβρεί τον εαυτό της. Μερικές φορές αρκεί να σταματήσει να ζητά συγγνώμη επειδή υπάρχει.

Να φορέσει εκείνο το φόρεμα που θεωρούσε υπερβολικό. Να κλείσει το εισιτήριο που αναβάλλει χρόνια. Να απομακρυνθεί από μια σχέση που την εξαντλεί. Να αρχίσει να λέει αυτό που σκέφτεται, ακόμη κι αν δεν αρέσει σε όλους.

Το πιο δύσκολο αντίο είναι σε εκείνη που έμαθες να είσαι

Το να ξαναβρείς τον εαυτό σου δεν είναι πάντα μια όμορφη, ρομαντική διαδικασία. Μπορεί να σημαίνει ότι θα απογοητεύσεις ανθρώπους. Ότι θα χάσεις σχέσεις που στηρίζονταν αποκλειστικά στη δική σου ανοχή. Ότι θα χρειαστεί να παραδεχτείς πως κάποια χρόνια τα έζησες περισσότερο από υποχρέωση παρά από επιθυμία.

Και αυτό πονάει.

Αλλά υπάρχει κάτι ακόμη πιο οδυνηρό: να φτάσεις στο τέλος της διαδρομής και να συνειδητοποιήσεις ότι έζησες μια ολόκληρη ζωή προσπαθώντας να μη δυσαρεστήσεις κανέναν, εκτός από τον εαυτό σου.

Ίσως τελικά δεν χρειάζεται να γίνουμε ξανά οι γυναίκες που ήμασταν κάποτε. Εκείνες μπορεί να μην υπάρχουν πια. Έχουμε αλλάξει, έχουμε πληγωθεί, έχουμε μάθει, έχουμε ωριμάσει.

Το ζητούμενο δεν είναι να επιστρέψουμε στο παρελθόν, αλλά να δημιουργήσουμε χώρο για τη γυναίκα που είμαστε σήμερα.

Και ίσως η πιο σημαντική ερώτηση να μην είναι πόσες φορές χάσαμε τον εαυτό μας.

Ίσως είναι πόσες ακόμη είμαστε διατεθειμένες να τον εγκαταλείψουμε για να κρατήσουμε τους άλλους ευχαριστημένους.

Γιατί η ζωή δεν αρχίζει όταν μας επιλέγουν οι άλλοι.

Αρχίζει όταν αποφασίζουμε, επιτέλους, να επιλέξουμε εμείς τον εαυτό μας.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ