κλικ εδώ
για να μας προσθέσεις στις Google πηγές σου και να μας διαβάζεις πιο συχνά!
Ποτέ άλλοτε δεν ήταν τόσο εύκολο να επικοινωνήσουμε με τόσους πολλούς ανθρώπους και, την ίδια στιγμή, ίσως ποτέ άλλοτε να μην ήταν τόσο δύσκολο να βρούμε έναν άνθρωπο πραγματικά δίπλα μας. Έχουμε εκατοντάδες επαφές στο κινητό, φίλους στα social media, συνομιλίες που δεν τελειώνουν ποτέ και φωτογραφίες γεμάτες χαμόγελα. Κι όμως, πίσω από αυτή την εικόνα της διαρκούς επικοινωνίας, κρύβεται μια σιωπηλή πραγματικότητα: η μοναξιά.
Κάποτε οι άνθρωποι χτυπούσαν την πόρτα του γείτονα χωρίς ιδιαίτερο λόγο. Έβγαιναν για έναν καφέ, κάθονταν σε ένα τραπέζι και συζητούσαν για ώρες. Οι σχέσεις χτίζονταν μέσα από μικρές καθημερινές στιγμές, από μια επίσκεψη, ένα τηλεφώνημα, μια βόλτα χωρίς πρόγραμμα. Σήμερα, πολλές από αυτές τις απλές συνήθειες μοιάζουν σχεδόν ξεχασμένες.
Δεν είναι ότι δεν έχουμε ανθρώπους γύρω μας. Είναι ότι συχνά δεν έχουμε ανθρώπους διαθέσιμους. Όλοι τρέχουν. Για τη δουλειά, τις υποχρεώσεις, τα οικονομικά, την οικογένεια, την επιβίωση. Η καθημερινότητα έχει γίνει ένας αγώνας δρόμου και οι ανθρώπινες σχέσεις συχνά μπαίνουν σε δεύτερη μοίρα. Αναβάλλουμε έναν καφέ, ένα τηλεφώνημα, μια συνάντηση. Λέμε «θα τα πούμε μέσα στην εβδομάδα» και τελικά περνούν μήνες.
Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης δημιούργησαν την ψευδαίσθηση ότι είμαστε διαρκώς συνδεδεμένοι. Βλέπουμε πού πήγε ο άλλος, τι έφαγε, με ποιον διασκέδασε, πώς πέρασε το Σαββατοκύριακό του. Ξέρουμε λεπτομέρειες από τη ζωή ανθρώπων με τους οποίους μπορεί να έχουμε να μιλήσουμε χρόνια. Παρακολουθούμε τις χαρές τους μέσα από μια οθόνη, αλλά δεν γνωρίζουμε αν έχουν κάποιον να τους ακούσει όταν κλείσει η κάμερα.
Και κάπου εκεί γεννιέται μια μεγάλη αντίφαση. Μπορεί κάποιος να έχει χιλιάδες διαδικτυακούς φίλους και να μην έχει έναν άνθρωπο να πάρει τηλέφωνο όταν δυσκολεύεται. Μπορεί να ανεβάζει καθημερινά φωτογραφίες γεμάτες χαμόγελα και να περνά τα βράδια του με μια αίσθηση κενού. Γιατί άλλο πράγμα είναι να σε βλέπουν και άλλο να σε νιώθουν.
Η μοναξιά, βέβαια, δεν αφορά μόνο τους ηλικιωμένους που μένουν μόνοι ή τους ανθρώπους που δεν έχουν οικογένεια. Αφορά τους χωρισμένους, τους νέους που δυσκολεύονται να δημιουργήσουν ουσιαστικές σχέσεις, τους ανθρώπους που μετακόμισαν σε μια άλλη πόλη, εκείνους που έχασαν αγαπημένα πρόσωπα, ακόμη και όσους ζουν μέσα σε μια οικογένεια. Μπορείς να αισθάνεσαι μόνος ακόμη κι όταν κοιμάσαι δίπλα σε κάποιον.
Υπάρχει επίσης μια περίεργη δυσκολία στο να δείξουμε την ευάλωτη πλευρά μας. Φοβόμαστε μήπως κουράσουμε, μήπως γίνουμε βάρος, μήπως φανεί ότι έχουμε ανάγκη από προσοχή. Έτσι, αντί να πούμε «δεν είμαι καλά, θέλω να μιλήσουμε», επιλέγουμε να πούμε «όλα καλά». Και ο άλλος, συχνά, δεν επιμένει να ρωτήσει.
Έχουμε γίνει πιο επιφυλακτικοί, πιο απαιτητικοί, ίσως και πιο ανυπόμονοι. Θέλουμε οι σχέσεις να μας προσφέρουν χαρά, αλλά δεν είμαστε πάντα πρόθυμοι να επενδύσουμε χρόνο, κατανόηση και υπομονή. Περιμένουμε από τους άλλους να είναι διαθέσιμοι όταν τους χρειαζόμαστε, χωρίς να σκεφτόμαστε αν είμαστε κι εμείς εκεί όταν μας χρειάζονται.
Και όμως, οι αληθινές σχέσεις δεν χρειάζονται εντυπωσιακές κινήσεις. Χρειάζονται παρουσία. Ένα τηλεφώνημα χωρίς αφορμή. Ένα «σε σκέφτηκα». Ένα τραπέζι με ανθρώπους που δεν κοιτούν συνεχώς το κινητό τους. Μια αγκαλιά που δεν συνοδεύεται από συμβουλές, αλλά από κατανόηση.
Ίσως τελικά δεν χρειαζόμαστε περισσότερους φίλους, περισσότερες επαφές ή περισσότερους ακολούθους. Χρειαζόμαστε λιγότερες επιφανειακές γνωριμίες και περισσότερους ανθρώπους που να μπορούμε να εμπιστευτούμε. Ανθρώπους που δεν θα εξαφανιστούν όταν σταματήσουμε να είμαστε χρήσιμοι, ευχάριστοι ή δυνατοί.
Γιατί η μοναξιά δεν είναι πάντα η απουσία ανθρώπων. Είναι η απουσία ουσιαστικής σύνδεσης.
Και ίσως το μεγαλύτερο ερώτημα της εποχής μας δεν είναι πόσους ανθρώπους έχουμε στη ζωή μας, αλλά πόσοι από αυτούς θα ήταν πραγματικά εκεί αν τους χρειαζόμασταν.
Μήπως, λοιπόν, ήρθε η ώρα να αφήσουμε για λίγο τα κινητά, να σηκώσουμε το τηλέφωνο και να ρωτήσουμε κάποιον «πώς είσαι;» περιμένοντας πραγματικά να ακούσουμε την απάντηση;










