Η ευγένεια παρεξηγήθηκε ως αδυναμία – Γιατί σήμερα το να είσαι καλός άνθρωπος θεωρείται μειονέκτημα;

Αν σου αρέσουν τα άρθρα μας, κάνε
κλικ εδώ
για να μας προσθέσεις στις Google πηγές σου και να μας διαβάζεις πιο συχνά!

Κάποτε μας μάθαιναν να λέμε «ευχαριστώ», «παρακαλώ» και «συγγνώμη». Να σεβόμαστε τον άνθρωπο που έχουμε απέναντί μας, να μην πληγώνουμε χωρίς λόγο, να προσφέρουμε όταν μπορούμε και να μη γυρίζουμε την πλάτη σε εκείνον που χρειάζεται βοήθεια. Σήμερα, όμως, μοιάζει σαν αυτές οι απλές αξίες να έχουν χάσει την αξία τους. Σαν η ευγένεια να θεωρείται αδυναμία και η καλοσύνη ένα χαρακτηριστικό που μπορεί εύκολα να εκμεταλλευτεί ο καθένας.

Ζούμε σε μια εποχή όπου αρκετοί μπερδεύουν την ευθύτητα με την αγένεια, την αυτοπεποίθηση με την αλαζονεία και τη δύναμη με την επιβολή. Εκείνος που μιλάει δυνατά θεωρείται δυναμικός. Εκείνος που δεν υποχωρεί ποτέ παρουσιάζεται ως άνθρωπος με ισχυρή προσωπικότητα. Κι εκείνος που επιλέγει να μη φωνάξει, να μη μειώσει τον άλλον και να μη δημιουργήσει σύγκρουση χαρακτηρίζεται συχνά αφελής.

Πότε, όμως, αποφασίσαμε ότι για να σε σέβονται πρέπει πρώτα να τους φοβίζεις;

Η ευγένεια δεν σημαίνει ότι δεν έχεις άποψη. Δεν σημαίνει ότι συμφωνείς με όλους, ότι ανέχεσαι την προσβολή ή ότι επιτρέπεις στους άλλους να σε χρησιμοποιούν. Δεν σημαίνει πως δεν θυμώνεις, δεν απογοητεύεσαι ή δεν ξέρεις να υπερασπίζεσαι τον εαυτό σου. Σημαίνει ότι ακόμη και όταν διαφωνείς, δεν ξεχνάς πως απέναντί σου βρίσκεται ένας άνθρωπος.

Και αυτό απαιτεί περισσότερη δύναμη απ’ όση φανταζόμαστε.

Το πρόβλημα αρχίζει όταν η καλοσύνη συναντά την εκμετάλλευση. Όταν κάποιος θεωρεί δεδομένο ότι θα είσαι πάντα διαθέσιμος, ότι θα συγχωρείς κάθε συμπεριφορά, ότι θα κάνεις πίσω για να μη χαλάσεις τις ισορροπίες. Όταν η υπομονή σου εκλαμβάνεται ως αδυναμία και η διάθεσή σου να βοηθήσεις ως υποχρέωση.

Τότε αρχίζεις να αναρωτιέσαι αν τελικά αξίζει να είσαι καλός. Αν πρέπει να γίνεις πιο σκληρός, πιο απόμακρος, λιγότερο δοτικός. Αν πρέπει να σταματήσεις να νοιάζεσαι τόσο, επειδή κάθε φορά που το κάνεις κάποιος βρίσκει την ευκαιρία να το εκμεταλλευτεί.

Όμως, δεν φταίει η καλοσύνη. Φταίει εκείνος που δεν ξέρει να τη σεβαστεί.

Ίσως γι’ αυτό χρειάζεται να μάθουμε ξανά τη διαφορά ανάμεσα στο να είσαι ευγενικός και στο να είσαι υποχωρητικός. Μπορείς να μιλάς όμορφα και να βάζεις όρια. Να συγχωρείς, αλλά να μην επιστρέφεις εκεί όπου πληγώθηκες. Να βοηθάς, αλλά να μη σηκώνεις στις πλάτες σου τις ευθύνες όλων. Να αγαπάς τους ανθρώπους, χωρίς να ξεχνάς τον εαυτό σου.

Δεν χρειάζεται να γίνεις αγενής για να σε υπολογίζουν. Ούτε να πληγώσεις για να αποδείξεις ότι δεν πληγώνεσαι. Δεν χρειάζεται να ανταποδώσεις την κακή συμπεριφορά για να δείξεις ότι έχεις αξιοπρέπεια.

Και κάτι ακόμη: η ευγένεια δεν είναι συναλλαγή. Δεν είσαι καλός άνθρωπος για να σου χρωστούν οι άλλοι, ούτε για να περιμένεις ότι όλοι θα σου φερθούν με τον ίδιο τρόπο. Είσαι ευγενικός επειδή αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο επιλέγεις να ζεις. Αλλά έχεις κάθε δικαίωμα να απομακρύνεσαι όταν αυτή η στάση δεν βρίσκει σεβασμό.

Δεν ξέρω αν ο κόσμος έγινε πιο σκληρός ή αν απλώς μάθαμε να ανεχόμαστε περισσότερη σκληρότητα. Ξέρω, όμως, ότι δεν πρέπει να ντρεπόμαστε επειδή είμαστε ευγενικοί. Δεν πρέπει να αισθανόμαστε αδύναμοι επειδή επιλέγουμε να μη γίνουμε ίδιοι με εκείνους που μας πλήγωσαν.

Σε έναν κόσμο όπου όλοι βιάζονται να απαντήσουν, να κρίνουν, να επιβληθούν και να αποδείξουν ότι έχουν δίκιο, ίσως η πραγματική δύναμη να βρίσκεται σε κάτι πολύ πιο απλό: να παραμένεις άνθρωπος.

Γιατί η ευγένεια δεν είναι αδυναμία. Αδυναμία είναι να χρειάζεσαι να μειώσεις κάποιον για να αισθανθείς ανώτερος. Και η καλοσύνη δεν είναι μειονέκτημα. Είναι επιλογή. Αρκεί να μην ξεχνάς ότι μέσα στους ανθρώπους που αξίζει να φροντίζεις, βρίσκεται και ο εαυτός σου.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ