Από την Αριστούλα Μπέσιου
Το να επιστρέψεις μετά τις διακοπές στο γυμναστήριο είναι σαν να ξαναβρίσκεις πρώην σχέση. Λες «α, θα πάω λίγο, δεν θα πονέσω», και τελικά καταλήγεις με δάκρυα στα μάτια, ενώ υπόσχεσαι στον εαυτό σου πως «αύριο δεν θα ξαναπατήσω». Κι όμως, εμείς, οι γενναίοι στρατιώτες των διαδρόμων, το κάνουμε ξανά και ξανά. Γιατί; Μα φυσικά γιατί κάθε φορά πιστεύουμε ότι θα γίνει πιο εύκολο. (Δεν γίνεται ποτέ).
Η άφιξη στο γυμναστήριο
Περνάς την πόρτα με το ύφος του Τζέιμς Μποντ που επιστρέφει από μυστική αποστολή. Έχεις σορτσάκι, μπουκάλι νερό και το βλέμμα του ανθρώπου που «το ’χει». Το γυμναστήριο όμως σε καρφώνει πίσω: οι διάδρομοι σφυρίζουν, τα βαράκια γελάνε πονηρά, και τα ποδήλατα σε κοιτάνε σαν να λένε «πού ήσουν όλο τον Αύγουστο, καμάρι μου;».
Συναντάς και τον προπονητή, που σε καλωσορίζει με την πιο ύπουλη φράση:
— «Χαλάρωσε, θα το πάμε σιγά-σιγά.»
Μην τον πιστεύεις. Όταν ένας γυμναστής λέει «σιγά-σιγά», εννοεί «θα δεις τον Χάρο με τα μάτια σου, αλλά σε επτά επαναλήψεις».
2. Το πρώτο δευτερόλεπτο στον διάδρομο
Ανεβαίνεις στον διάδρομο με αυτοπεποίθηση. Ρυθμίζεις ταχύτητα «4» για περπάτημα και σκέφτεσαι: «Πφφ, εύκολο. Ας το πάω στο 5». Στο 5 νιώθεις σαν αθλητής του στίβου. Στο 6 καταλαβαίνεις ότι μάλλον σε κοροϊδεύει ο εγκέφαλος. Στο 7 αναρωτιέσαι αν υπάρχει σύντομη διαθήκη που μπορείς να συμπληρώσεις online. Στο 8, το μόνο που θες είναι να πατήσει κάποιος το «STOP» πριν πέσεις δραματικά, κάνοντας τούμπες μπροστά στο τμήμα γιόγκα.
3. Τα βάρη: αμυδρές μνήμες από το παρελθόν!
Πλησιάζεις τον πάγκο με τα βαράκια. Ξέρεις ότι κάποτε σήκωνες 10 κιλά με το ένα χέρι και χαμογελούσες. Σήμερα πιάνεις τα ίδια κιλά και το βλέμμα σου θυμίζει άνθρωπο που προσπαθεί να σηκώσει… πλυντήριο. Κι εκεί που λες «εντάξει, θα τα καταφέρω», συνειδητοποιείς ότι τα μπράτσα σου έχουν ήδη σηκώσει τον λογαριασμό του delivery και δεν έχουν άλλη ενέργεια.
4. Οι καθυστερημένοι πόνοι (a.k.a. DOMS)
Το πιο ύπουλο πράγμα δεν είναι η ώρα στο γυμναστήριο. Είναι η επόμενη μέρα.
Ξυπνάς, πας να σηκώσεις το χέρι σου για να πιεις καφέ και νιώθεις σαν να χρειάζεσαι γερανό. Τα πόδια; Σαν να έχουν γεμίσει τσιμέντο. Η σκάλα στο σπίτι μοιάζει με το Έβερεστ και το «να κάτσεις στην καρέκλα» είναι μια νέα extreme sport δραστηριότητα. Κι εκεί συνειδητοποιείς ότι όλα έχουν το τίμημα τους, ακόμη και ο ένας μήνας αποχής από τον τόπο του μαρτυρίου.
5. Οι «καλοκαιρινοί» σύντροφοι
Όλοι γύρω σου είναι επίσης «θύματα διακοπών». Κάποιος έφαγε σουβλάκια, κάποιος μυήθηκε στα μυστικά και τα φανερά της ιταλικής κουζίνας, κάποιος έπινε φρέντο με τρία παγωτά την ημέρα, παγωτό με σιρόπια και μπισκότα και άλλοι παγωτό με … παγωτό!. Τώρα όλοι μαζί επιστρέφετε, σαν ομάδα υποστήριξης, κι αναστενάζετε ταυτόχρονα κάθε φορά που κάνετε κοιλιακούς.Η διαφορά είναι ότι πάντα θα υπάρχει εκείνος ο ένας τύπος, που «δεν σταμάτησε καθόλου το πρόγραμμα του καλοκαίρι» και έχει κοιλιακούς σαν πλάκα σοκολάτας. Τον κοιτάς με φθόνο, αλλά μέσα σου ξέρεις: αυτός δεν έζησε την πραγματική χαρά της παραλίας με κλαμπ σάνουιτς και παγωμένες μπύρες.
Η επιστροφή στο γυμναστήριο πάντα συνοδεύεται από μεγάλες διατροφικές αποφάσεις, όπως:
«Από Δευτέρα μόνο σαλάτες» (σήμερα είναι Δευτέρα, αλλά το σουβλάκι είναι πιο δυνατό).
«Θα τρώω πρωτεΐνη» (μετά θυμάσαι ότι το σουβλάκι έχει γύρο κοτόπουλο: άρα πρωτεΐνη).
«Δεν θα ξαναπιώ μπύρα» (μέχρι να βρεθείς σε μπιραρία την Παρασκευή).
. Τα ψυχολογικά στάδια της επιστροφής
Η επιστροφή στο γυμναστήριο μοιάζει με χωρισμό. Περνάς τα ίδια στάδια:
1. Άρνηση – «Δεν πονάω, είναι ιδέα μου.»
2. Θυμός – «Γιατί το κάνω αυτό στον εαυτό μου;»
3. Διαπραγμάτευση – «Αν κάνω σήμερα δύο κοιλιακούς, θα φάω μόνο μισή πίτσα.»
4. Κατάθλιψη – «Δεν θα χάσω ποτέ αυτά τα κιλά, ας μείνω έτσι.»
5. Αποδοχή – «Οκ, θα πάω και αύριο. Αλλά μόνο αν έχει air-condition.»
Η κοινωνική διάσταση
Μην υποτιμάς ποτέ το γυμναστήριο ως χώρο κοινωνικής παρατήρησης.
Εκεί θα δεις:
* Τον τύπο που βγάζει selfies κάθε 5 λεπτά για να αποδείξει ότι γυμνάζεται.
* Την κυρία που ήρθε απλά να κουτσομπολέψει στο ποδήλατο, χωρίς να το κινήσει ούτε μισή στροφή.
* Το ζευγάρι που «γυμνάζεται μαζί» αλλά στην πραγματικότητα τσακώνεται για το αν πρέπει να βάλουν Netflix στο κινητό τους.
Κι εσύ, στη μέση, προσπαθείς να αναπνεύσεις σαν κανονικός άνθρωπος, ενώ καταλαβαίνεις ότι έχεις κοκκινίσει σαν βραστός αστακός.
Η στιγμή της ηρωικής εξόδου
Αφού τελειώσεις, βγαίνεις από το γυμναστήριο ιδρωμένος, αλλά με βλέμμα νικητή. Σκέφτεσαι: «Τα κατάφερα! Ξαναγύρισα!»
Στο ίδιο δευτερόλεπτο περνάς έξω από φούρνο και αγοράζεις τυρόπιτα.
Γιατί ναι, η ισορροπία είναι το παν. Και το γυμναστήριο είναι υπέροχο, αλλά δεν έχει φύλλο κρούστας με φέτα.
Η επιστροφή στο γυμναστήριο μετά τις διακοπές είναι μια οδύσσεια γεμάτη ιδρώτα, πόνο και εσωτερικούς μονολόγους που θυμίζουν αρχαία τραγωδία. Όμως μέσα σε όλο αυτό το χάος, υπάρχει και η κρυφή χαρά: νιώθεις ξανά το σώμα σου, γελάς με την αδεξιότητα σου, και καταλαβαίνεις ότι τελικά… μπορείς να τα καταφέρεις.
Αν όχι σήμερα, αύριο.
Αν όχι αύριο, σίγουρα από Δευτέρα.
